Miejsca pustynne (ἐρήμοις τόποις)

Pod koniec dzisiejszej perykopy jesteśmy świadkami jak Jezus „wychodzi na miejsca pustynne” (ἀλλὰ ἔξω ἐπ’ ἐρήμοις τόποις ἦν). Miejsce pustynne (ἐρήμος) z czasem przeszło do języka kościelnego jako oznaczenie miejsca przebywania mnichów-pustelników. O ile św. Paweł, czy św. Antoni wychodzili na egipską pustynię, by zmierzyć się ze złem i poznawać siebie spotykając Boga, to Chrystus jest Tym, Który ożywia każdą przestrzeń. Tam gdzie jest On,tam powstaje życie,bo Zbawiciel jest Życiem. Ludzie zewsząd (πάντοθεν) przychodzili, aby mieć swój udział w Jego obecności. Kiedy wychodzimy na jałowie miejsca naszego życia – przestrzenie porażki i samotności, dobrze jest pamiętać, że tam już oczekuje Ten,Który uświęca nawet taki stan rzeczy. Ważne,by pozwolić tam być Jezusowi.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s