Składać (συνίημι)

ὁ δὲ ἐπὶ τὴν καλὴν γῆν σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ ⸀συνιείς, ⸂ὃς δὴ⸃ καρποφορεῖ καὶ ποιεῖ ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα.

Ten zaś na dobrej ziemi posiany: tenże jest Słowo słuchający i składający, który przynosi owoc, i jeden czyni sto, ten zaś sześćdziesiąt, a ten zaś trzydzieści.

Czasem się stwierdza, że ktoś mówi ładnie i składnie (lub bez ładu i składu). Lecz zanim zacznie się mówić pierwsze jest to aby słuchać i łączyć w sobie to, co się słyszy i widzi.

Nie chodzi o samą tylko obserwację lecz o przyjmowania Słowa całym sercem, cała duszą, całą siłą i całym umysłem. Wtedy Słowo Boże może w nas owocować. Ono jest życiociodajne z natury, ale potrzebuje zatrzymania, uwagi, czasu, miejsca aby mogło rosnąć.

Od wielu dni w Liturgii Słowa powraca temat relacji ze Słowem. W ten sposób Ono nas wychowuje, formuje do uważności i hojności serca.

W kłosie jest maksymalnie 30 ziaren

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s