Składać (συνίημι syniēmi)

Ten zaś na dobrej ziemi posiany: tenże jest Słowo słuchający i składający, który przynosi owoc, i jeden czyni sto, ten zaś sześćdziesiąt, a ten zaś trzydzieści. (Mt 13,23)

ὁ δὲ ἐπὶ τὴν καλὴν γῆν σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ ⸀συνιείς, ⸂ὃς δὴ⸃ καρποφορεῖ καὶ ποιεῖ ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα.

Czasem się stwierdza, że ktoś mówi ładnie i składnie (lub bez ładu i składu). Lecz zanim zacznie się mówić, pierwsze jest to, aby słuchać i łączyć w sobie to, co się słyszy i widzi.

Nie chodzi o samą tylko obserwację, lecz o przyjmowania Słowa całym sercem, cała duszą, całą siłą i całym umysłem. Wtedy Słowo Boże może w nas owocować. Ono jest życiociodajne z natury, ale potrzebuje zatrzymania, uwagi, czasu, miejsca, aby mogło rosnąć.

Od wielu dni w Liturgii Słowa powraca temat relacji ze Słowem. W ten sposób Ono nas wychowuje, formuje do uważności i hojności serca.

W kłosie jest maksymalnie 30 ziaren.

Komentarz