Wieczerzać (δειπνέω)

ἀλλʼ οὐχὶ ἐρεῖ αὐτῷ· ἑτοίμασον τί δειπνήσω καὶ περιζωσάμενος διακόνει μοι ἕως φάγω καὶ πίω, καὶ μετὰ ταῦτα φάγεσαι καὶ πίεσαι σύ;

Czyż nie powie mu: Przygotuj co miałbym wieczerzać i przepasawszy się usługuj mi aż zjem i wypiję i po tym będziesz jadł i pił ty? (Łk 17, 8)

Słowa te mają całkowite pokrycie w tym, co sam Jezus uczynił. Przygotował nam wieczerzę i sam przepasawszy się usługuje nam każdego dnia. Pan stał się sługą. Wieczerza to wieczorny posiłek, po całym dniu. Po wszystkich zajęciach i pracach sługa ma uczynić to, co najbardziej oddaje jego posługę.

Jedzenie i picie jest zwyczajną, codzienną czynnością. Lecz nie chodzi tylko o samo jedzenie. Chodzi o miłość, która zapomina o sobie, miłość która służy, która karmi. Daje sobie i nie ubywa jej jak światła świecy przy kolacji.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s