Ołtarz (θυσιαστήριον thysiastērion)

Ślepi, co bowiem większe, dar czy ołtarz uświęcający dar? (Mt 23,19)

τυφλοί, τί γὰρ μεῖζον, τὸ δῶρον ἢ τὸ θυσιαστήριον τὸ ἁγιάζον τὸ δῶρον;

W świątyni jerozolimskiej używano dwóch ołtarzy: jeden do ofiar całopalnych, drugi do ofiar kadzielnych. Były znakiem obecności Boga. Psalmista doświadczał szczęścia, gdy przybliżał się ze swoją ofiarą do ołtarza (I przystąpię do ołtarza Bożego, do Boga, który jest moim weselem. Radośnie będę Cię chwalił przy wtórze harfy, Boże, mój Boże! Ps 43,4)

W Nowym Przymierzu ołtarz jest już tylko jeden. Chrystus przez ofiarę krzyża sam stał się Kapłanem, Ołtarzem i Barankiem Ofiarnym. Wszystko więc co przez Niego, z Nim i w Nim, składam Ojcu, nabiera znaczenia, wartości i staje się święte.

Oddaj więc siebie dziś na nowo na ofiarę żywą, świętą i Bogu przyjemną.

Komentarz