Zdrajca (προδότης prodotēs)

Judę, syna Jakuba, i Judasza Iskariotę, który stał się zdrajcą. (Łk 6,16)

(…) καὶ Ἰούδαν Ἰακώβου καὶ Ἰούδαν Ἰσκαριὼθ ὃς ἐγένετο προδότης.

Duch Boży faktycznie wieje, jak chce. Wczoraj w Ewangelii mogliśmy usłyszeć zachętę do zawalczenia o wchodzenie właściwymi drzwiami (Ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διὰ τῆς στενῆς θύρας)/Łk 13,24a/, a dziś możemy zobaczyć, do czego prowadzi poddanie się w zmaganiu. Słowo προδότης, którego używa autor Ewangelii opisując Judasza, oznacza zdrajcę, jednak jego dosłowne znaczenie bierze się z πρό i δίδωμι, co wskazuje na danie pierwszeństwa czemuś, czy komuś innemu (np. poddanie się w czyjeś /wrogie/ ręce). Zawiedzione nadzieje mogą mieć różne źródła i konsekwencje. Nie zawsze prowadzą do otwartego sprzeciwu wobec Boga. Zwłaszcza dziś warto zapytać o kondycję Kościoła i odróżnić ludzi zawiedzionych od tych, którzy spychają Boga na oddalone miejsce swego życia. Może godziwym byłoby spełnić pragnienie Jezusa z 17. rozdziału Ewangelii Jana i porzucić korporacyjną wizję Kościoła, w której miejscowa wspólnota, niejednokrotnie, staje się czyimś prywatnym folwarkiem?

źródło:pixabay.com

Komentarz