Słuchać (שָׁמַע šāma)

Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz jest jedynym Panem! (Mk 12,29)

Słuchać (שָׁמַע – šāma) czasownik ten bardzo często pojawia się w języku hebrajskim biblijnym. Słuchanie jest istotną czynnością nie tylko w relacji międzyludzkiej, ale również w relacji z Bogiem. Narzędziem, którego używa Bóg, aby zakomunikować swoją wolę ludowi izraelskiemu jest słyszalne słowo. Interesującym jest, że czasownik ten występuje w prośbie Salomona w 1 Krl 3,9. W wielu przekładach to, o co młody król Salomon prosi Boga w tym wersecie, często tłumaczy się jako serce pełne rozsądku do sądzenia ludu i rozróżniana dobra od zła, w rzeczywistości użyty jest tam imiesłów czasownika słuchać (שָׁמַע – šāma). Tłumacząc dosłownie, Salomon prosi Boga o serce słuchające (לֵב שֹׁמֵעַ – lēḇ šōmēa) potrzebne do sądzenia ludu i rozróżniania dobra od zła.

W pierwszym czytaniu dzisiejszej Liturgii Słowa (Pwt 6,2-6) czasownik ten występuje w formie rozkazującej słuchaj Izraelu!  שְׁמַע יִשְׂרָאֵל – šema Yiśrā’ēl). Słowo, które Izrael usłyszy po tym wezwaniu, to stwierdzenie: YHWH jest naszym Bogiem, YHWH jedynie (w. 4). Dopiero kiedy Izrael usłyszał słowo o tym, że YHWH jest jedynym Panem, może także usłyszeć nakaz kochania Go całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą.

Miłość Boga przez człowieka poprzedzona jest więc Jego słuchaniem, a dokładnie słuchaniem Jego Słowa. Jezus w Ewangelii (Mk 12, 28-34) rozszerzył nakaz miłości Boga o miłość do człowieka, o którym mówi Księga Kapłańska 19,18. W ten sposób nasza relacja do Boga, która ma kierunek wertykalny, uzyskała także wymiar horyzontalny i wyraża się we wszystkich naszych ludzkich relacjach. Jezus, cytując zarówno przykazanie miłości Boga jak i człowieka bezpośrednio po wezwaniu Słuchaj Izraelu! wskazuje na to, że nie tylko wiara, ale także miłość rodzi się ze słuchania.

Komentarz