Grób (μνημεῖον mnēmeion)

Jezus więc ponownie wzruszył się w sobie, podszedł do grobu, była to pieczara i kamień położony na niej. (J 11,38)

Ἰησοῦς οὖν πάλιν ἐμβριμώμενος ἐν ἑαυτῷ ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον· ἦν δὲ σπήλαιον καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπʼ αὐτῷ.

Bardziej dosłownym tłumaczeniem słowa μνημεῖον byłoby „pomnik”, od słowa „pamięć”. Ludzka pamięć po zmarłych zawarta jest nie tylko w kamiennych płytach, wyrytych imionach, epitafiach, ale przede wszystkim w sercu. O zmarłych mówi się zwykle „świętej pamięci”. Jednocześnie, to jest ten tytuł przed imieniem i nazwiskiem, który relatywizuje wszystkie inne: mgr, dr, prof., ks., bp, itd. Każdy jednak pozostaje w pamięci Boga, która nie jest magazynem, lecz domem, nie ręką ludzką uczynionym.

Komentarz