Trwonić (διασκορπίζω diaskorpidzō)

Mówił zaś i do uczniów: Człowiek pewien był bogaty, miał zarządcę i oskarżono go przed nim, że trwoni dobra jego. (Łk 16,1)

Ἔλεγεν δὲ καὶ πρὸς τοὺς μαθητάς· ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος ὃς εἶχεν οἰκονόμον, καὶ οὗτος διεβλήθη αὐτῷ ὡς διασκορπίζων τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ.

Czasem zadaję sobie pytanie: Na co ludzie trwonili czas, gdy nie było internetu? Wydaje się, że jest to ogromny “pożeracz” czasu. Próżniactwo przeradza się w bylejakość pracy. Nic tak nie oburza ludzi ubogich i pracujących, jak praca bez porządku, planu. Dzisiejszy zarządca był przygotowany do pilnowania interesu, a jednak uległ pokusie rozpraszania. Swoista entropia, lub nawet erozja, dotknęła najpierw jego myśli. Potem już tylko potoczyła się lawina kłamstwa, udawania, lęku, kombinowania itd.

Nie trwońmy czasu, pieniędzy, talentów na to, co nie wzmacnia i nie buduje więzi z Bogiem i ludźmi.

Komentarz