Obudzić się (קיץ qjṣ)

Wielu zaś, co śpi w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do wiecznego życia, drudzy ku hańbie, ku wiecznej odrazie. (Dn 12,2)

Obudzić się (קיץ – qjṣ), czasownik ten w podstawowej koniugacji hebrajskiej qal oznacza spędzić lato, ale w koniugacji hifil nawiązuje do przebudzenia. W jego treści nie tyle chodzi o stan czuwania, ile raczej o przejście od stanu częściowej lub całkowitej senności do stanu pełnej świadomości. Przebudzenie może też oznaczać przejście ze stanu nieświadomości jakiejś kwestii do pełnego uświadomienia sobie rzeczywistości.

Czasownik ten występuje w dzisiejszym pierwszym czytaniu pochodzącym z Księgi Daniela (12,2), w wersecie, który zapowiada: wielu z tych, którzy posnęli w prochu ziemi zbudzi się… Przebudzenie to oznacza nowe życie. Tylko YHWH, który określa granicę śmierci, może ją przekroczyć i umożliwić jej przekroczenie człowiekowi. Podobne przebudzenie zapowiada prorok Izajasz (26,19): ożyją Twoi umarli, zmartwychwstaną ich trupy, obudzą się i krzykną z radości spoczywający w prochu, bo rosa Twoja jest rosą światłości, a ziemia wyda cienie zmarłych. Warto zauważyć, że Septuaginta często tłumaczy ten czasownik greckim εγείρω (egeiro), którym w Ewangeliach określa się zmartwychwstanie Jezusa.

W Ewangelii według św. Marka, Pan Jezus przywołuje obraz drzewa figowego, które po zimowym śnie budzi się do życia, a kiedy jego gałęzie nabrzmiewają sokami i wypuszczają liście, zwiastuje nadejście lata, to znaczy czas zbiorów dojrzałych owoców. Mamy, jak mówi Jezus, uczyć się przez analogię od drzewa figowego, dostrzegać procesy życiowe i zauważać znaki czasu, który dojrzewa do pełni. Najważniejsze jednak, aby w codziennej gonitwie nie „przespać” momentu, w którym wielu zbudzi się do wiecznego życia.

Komentarz