Zawisać (ἐκκρεμάννυμι ekkremannymi)

I nie znajdowali, co uczyniliby, lud bowiem cały zawisał słuchając Go. (Łk 19,48)

Kαὶ οὐχ εὕρισκον τὸ τί ποιήσωσιν, ὁ λαὸς γὰρ ἅπας ἐξεκρέματο αὐτοῦ ἀκούων.

Reakcja ludzi słuchających przypomina “stop klatkę”. Była to reakcja na moc i piękno Słów Jezusa. Jeszcze nikt tak do nich nie mówił. Słuchali tak nie dlatego, że ich “zaczarował” lecz dlatego, że nie zwodził, mówił prawdę o Ojcu, o modlitwie, o miłosierdziu, o wierze, o ucztach, o cierpieniu i śmierci, o życiu i zmartwychwstaniu, o sianiu ziarna gorczycy i szukaniu owcy. Mówił o ich życiu, ale z nadzieją nowego życia. Język Ewangelii niby jest ludzki, a jednak Boski. Słuchali więc z zapartym tchem, aby nie utracić ani jednego słowa.

Komentarz