Wieczność (עוֹלָם ‘ôlâm)

A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie wyjdzie dla mnie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności. (Mi 5,1)

וְאַתָּ֞ה בֵּֽית־לֶ֣חֶם אֶפְרָ֗תָה צָעִיר֙ לִֽהְיוֹת֙ בְּאַלְפֵ֣י יְהוּדָ֔ה מִמְּךָ֙ לִ֣י יֵצֵ֔א לִֽהְיֹ֥ות מוֹשֵׁ֖ל בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וּמוֹצָאֹתָ֥יו מִקֶּ֖דֶם מִימֵ֥י עוֹלָֽם׃

Rzeczownik „wieczność” może oznaczać „starożytność”, „odwieczność” jak i „przyszłość”. Te dwa wektory czasu wynikają być może z tego, że słowo pochodzi od czasownika עָלַם ‘âlam – „ukryć”, „być schowanym”. Rzeczywiście, te dwa kierunki czasu są poza naszą wiedzą. Nie znamy początku ani celu świata, samych siebie, bazując na ludzkim tylko poznaniu. Początek zna tylko Ten, który jest Początkiem, Źródłem. Tylko wiekuisty Bóg (אֱלֹהֵ֨י עוֹלָם Elohe olam) obejmuje swoim spojrzeniem wszystkie dni wieczności.

Czy nie wiesz tego? Czyś nie słyszał?
Pan – to Bóg wieczny,
Stwórca krańców ziemi.
On się nie męczy ani nie nuży,
Jego mądrość jest niezgłębiona.
(Iz 40,28)

Jedna uwaga do wpisu “Wieczność (עוֹלָם ‘ôlâm)

Komentarz