Prosić (שׁאל šā’al)

Anna poczęła i po upływie dni urodziła syna, i nazwała go imieniem Samuel, ponieważ mówiła: Uprosiłam go u Pana. (1 Sm 1,20)

Prosić (שׁאל – šā’al) rdzeń ten służy do nawiązania relacji dialogu ze strony mówiącego z osobą, do której się zwraca. Warto zauważyć, że w podstawowej formie qal czasownik ten znaczy prosić, żądać, wymagać, pytać, ale w formie hifil oznacza spełnić prośbę.

W 1 Sm 1,20-28, dzisiejszym pierwszym Czytaniu, rdzeń ten występuje wiele razy i w różnych formach. Oprócz tego, że stanowi on o etymologii imienia Samuel: Anna poczęła i po upływie dni urodziła syna, i nazwała go imieniem Samuel, ponieważ powiedziała: Uprosiłam (שׁאל) go u Pana (w. 20), cała mowa Anny skierowana do Helego bazuje na grze wokół tego słowa: Powiedziała ona wówczas: „Pozwól, panie mój! Na twoje życie! To ja jestem ową kobietą, która stała tu przed tobą i modliła się do Pana. O tego chłopca się modliłam i spełnił Pan prośbę (שׁאל), którą do Niego zanosiłam (שׁאל). Oto ja oddaję (שׁאל) go Panu. Po wszystkie dni, jak długo będzie żył, zostaje oddany (שׁאל) na własność Panu” (ww. 26-28).

Kiedy Anna mówi, że Pan spełnił jej prośbę, używa rzeczownika (שְׁאֵלָה še’ēlâ), który pochodzi od czasownika prosić (שׁאל šā’al). Gra słów polega na tym, że dosłownie w języku hebrajskim słowa Anny brzmią: i spełnił Pan moją prośbę, o którą prosiłam. Co więcej, także w deklaracji oddania Samuela Bogu Anna używa tego samego czasownika prosić, ale w formie hifil, w której oznacza on oddać. Podobnie jak imiesłów bierny formy qal znaczy oddany, poświęcony. Tak więc imię Samuel może oznaczać zarówno wyproszony, jak i oddany Bogu.

Według niektórych uczonych, historia Samuela jest typem historii dzieciństwa Jezusa w Ewangelii Łukasza. W tym świetle nie dziwi fakt, że Jezus, wyproszony przez Izraela u Boga Zbawiciel, jest także tym, który musi zatroszczyć się o sprawy swego Ojca (Łk 2,49).

Komentarz