Zdumiewać się (ἐκπλήσσω ekplēssō)

I zdumiewali się z powodu nauki Jego, był bowiem nauczający ich jako moc mający a nie jak uczeni w Piśmie. (Mk 1,22)

καὶ ἐξεπλήσσοντο ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ· ἦν γὰρ διδάσκων αὐτοὺς ὡς ἐξουσίαν ἔχων καὶ οὐχ ὡς οἱ γραμματεῖς.

Literacko lepiej brzmi „byli zdumieni”, niż dosłownie „byli uderzani”. Czasem powrót do „surowego” znaczenia i brzmienia Słowa wyprowadza nas z wyżłobionych bruzd przyzwyczajeń. Świeżość i żywotność Słowa, nauki Jezusa, rodzi znaki zapytania, otwiera oczy, a nade wszystko porusza serce. Bywa, że uderza w skorupę konstruktów myślowych pozwalających trwać w iluzji, że panujemy nad sytuacją, że wiemy, o co chodzi. Uczony w Piśmie ucina sobie drzemkę samozadowolenia w każdym z nas, a tu Ktoś dobija się do wnętrza, do sedna. Zbudź się, o śpiący, a zajaśnieje ci Chrystus. (zob. Ef 5,14)

pexels.com

Komentarz