Przynosić owoc (נוּב nûḇ)

Nawet w starości wydadzą owoc, zawsze pełni życiodajnych soków. (Ps 92,15)

Czasownik „przynosić owoc” można oddać polskim „owocować”. W hebrajskiej koniugacji Piel może przybierać znaczenie metaforyczne i oznaczać przyczynę kwitnienia – sprawiać kwitnienie. Występuje w Biblii hebrajskiej w czterech miejscach: Ps 62,11; Ps 92,15; Prz 10,31; Za 9,17.

Każde życie ma to do siebie, że dąży do wydania nowego owocu, potomstwa, przedłużając linię błogosławieństwa, którego początki odnajdujemy w Księdze Rodzaju. Drzewo nie może owocować bez zakorzenienia, bez słońca i deszczu. Analogia sięgająca natury podpowiada, że Ci którzy zakorzenili się w domu Pańskim, ci, którzy chodzą w Obecności Pana, naszego Boga, oni właśnie rozkwitają i wydają dobry owoc. Ta żywotność płynie z modlitwy, wdzięczności i śpiewu, dniem i nocą. Przypomnijmy sobie starca Symeona i prorokinię Annę. Oboje byli posunięci w latach ale pełni życia. Nie utracili pogody serca pod tchnieniem Ducha. Mądrość może ochronić nasze serca przed nieprawością.

Na koniec przypomnijmy jeden z bardziej ironicznych tekstów ST, gdy autor 2 Księgi Machabejskiej prezentuje pewnego dowódcę wojskowego, któremu zabrakło mądrości. Mówi o nim tak: „Lizymach uzbroił blisko trzy tysiące ludzi i rozpoczął niesprawiedliwe, gwałtowne postępowanie. Dowódcą był pewien Auranos, posunięty w latach i nie mniej w głupocie” (2 Mch 40, 4).

http://www.pexels.com

Komentarz