Wzajemnie (ἀλλήλων allelōn)

Takie jest przykazanie moje, abyście miłowali się wzajemnie, jak Ja umiłowałem was. (J 15,12)

Αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς.

Gramatycznie, ten zaimek zwrotny jest zdwojonym dopełniaczem liczby mnogiej, od przymiotnika ἄλλος allos (inny). Śledząc występowanie tego zaimka w NT da się zauważyć, że służy często do uchwycenia tego, co dzieje się między uczniami bądź rozmówcami Pana Jezusa. Czasem coś po cichu szepczą do siebie nawzajem, zamiast mówić otwarcie, pytają siebie nawzajem, kłócą się między sobą, spoglądają na siebie nawzajem w niepewności. Bywa, że walczą między sobą, jak miało to miejsce w J 6,52.

Na te wszystkie rodzaje odniesień, relacji Pan Jezus daje nowe światło i sens. W Swoim przykazaniu daje nie tylko nakaz, ale Siebie i Swoją miłość. Ten, który jest pierwszy w miłości, ma moc przemieniać to, co dajemy sobie wzajemnie. Spojrzenia, słowa, gesty, milczenie, różnice zdań mogą być wewnętrznie odżywiane miłością, która jest zdolna do ofiary, do poświęcenia. Ona jest formą wszystkich cnót (zob. KKK 2346).

Gradient nieba łagodny i doskonały.

Komentarz