Smucić się (λυπέω lypeō)

Widząc więc współsłudzy jego to, co się stało, zasmucili się bardzo i poszedłszy wyjaśnili panu swojemu wszystko, co się stało. (Mt 18,31)

ἰδόντες οὖν οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα.

Radość przebaczenia zamieniła się w smutek. Sługa z przypowieści sam chciał wyrównać swoje długi. W pewien sposób nie przyjął daru przebaczenia. Niczego się nie nauczył, wychodząc od pana uwolniony od spłaty niewyobrażalnej sumy. Nie ucieszył się miłosierdziem. Zatrzymało się u niego gdzieś w kieszeni, w portfelu, na koncie bankowym. Nie dotarło do serca. Dlatego patrząc na to, co się stało, współsłudzy zasmucili się. Taki smutek miał Pan Jezus w synagodze, gdy uzdrawiał człowieka z uschłą ręką. Był zasmucony z powodu zatwardziałości serca.

Radością Serca Ojca w Niebie jest chwila, gdy przyjmuję Jego miłosierdzie i sam staję się jak On – miłosierny.

Komentarz