Lękać się (δειλιάω deiliaō)

Pokój zostawiam wam, pokój Mój daję wam: nie tak jak świat daje, Ja daję wam. Niech nie będzie wstrząśnięte wasze serce ani się nie lęka. (J 14,27)

Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω.

Wieczernik jest miejscem budowania zażyłości z Panem, poprzez wzajemne słuchanie, gesty, dialogi. Jest tam wiele emocji, przeżyć. Nasz Pan jest bardzo uważny i przenikliwy co do kondycji serca uczniów. Czterokrotnie to podkreśla. Troszczy się o to, by serce ucznia nie popadało w zamęt, nie trwożyło się ani nie lękało. Ostatecznie obiecuje, że serce ucznia rozraduje się. (J 16,22)

Dokładnie w takim stanie serca, w jakim byli uczniowie, modli się Psalmista z Ps 55,5: „Serce moje drży we mnie i lęki śmierci przygniotły mnie”. Lecz dalej woła: „A ja wołam do Boga i Pan mnie ocali” (Ps 55,17)

Wybrane słowo występuje tylko raz w NT. Ten fakt podkreśla wyjątkowość spojrzenia Pana Jezusa na to, co dzieje się we wnętrzu każdego i każdej z nas. Nikt nas tak nie zna jak On. Dlatego daje swój pokój inaczej niż czyni to świat. Jego pokój ogarnia serce i od środka emanuje w gestach, postawach. Zaczyna przenikać relacje. Ma moc gasić spory i przemoc zrodzoną z lęku.

Komentarz