Chylić się (κλίνω klinō)

Dzień począł się chylić ku wieczorowi. Wtedy przystąpiło do Niego Dwunastu mówiąc: Odpraw tłum; niech idą do okolicznych wsi i zagród, gdzie znajdą schronienie i żywność, bo jesteśmy tu na pustkowiu.

Ἡ δὲ ἡμέρα ἤρξατο κλίνειν· προσελθόντες δὲ οἱ δώδεκα εἶπαν αὐτῷ· Ἀπόλυσον τὸν ὄχλον, ἵνα πορευθέντες εἰς τὰς κύκλῳ κώμας καὶ ἀγροὺς καταλύσωσιν καὶ εὕρωσιν ἐπισιτισμόν, ὅτι ὧδε ἐν ἐρήμῳ τόπῳ ἐσμέν. (Łk 9,12).

Dies autem cœperat declinare. Et accedentes duodecim dixerunt illi: Dimitte turbas, ut euntes in castella, villasque quæ circa sunt, divertant, et inveniant escas: quia hic in loco deserto sumus.

W Ewangelii św. Łukasza dzień nachyla się (κλίνω) dwukrotnie. Raz tego świadkami jesteśmy dzisiaj, drugi natomiast podczas podróży uczniów do Emaus (Łk 24,29). Za pierwszym razem to Bóg zatrzymuje ludzi, żeby objawiać swoją chwałę, choć sytuacja wydaje się nie być zbyt dogodna. Za drugim, to człowiek powstrzymuje Boga przed rozstaniem. W obydwu przypadkach Chrystus ukazuje swoją prawdziwą naturę. Gdy nasz dzień też wydaje się dobiegać końca i ciemność jawi się na horyzoncie, może trzeba po prostu być i wsłuchać się, bądź powiedzieć Panu: zostań.

Komentarz