Życie (חַיִּים hajjim)

Skoro łaska Twoja lepsza jest od życia, moje wargi będą Cię sławić. (Ps 63,4)

כִּי־טֹ֣וב חַ֭סְדְּךָ מֵֽחַיִּ֗ים שְׂפָתַ֥י יְשַׁבְּחֽוּנְךָ׃

Quoniam melior est misericordia tua super vitas: labia mea laudabunt te. (Ps 63(62),4)

Życie (חַיִּים hajjim) w języku hebrajskim znaczy egzystencja, czas trwania życia, zdrowie, utrzymanie, ale też oddech czy oddychanie. Synonimem חַיִּים (hajjim) jest rzeczownik נֶפֶשׁ (nefeš), który znaczy tchnienie, oddech, dusza, życie, żywe stworzenie, życie, a nawet osoba, człowiek, wola, uczucia. Septuaginta tłumaczy ten termin greckim ψυχή (psyche), którego używają również Ewangeliści.
W dzisiejszych czytaniach obydwa rzeczowniki występują w Psalmie responsoryjnym (Ps 63): „Ciebie pragnie moja dusza (נֶפֶשׁ nefeš)” (w. 2) oraz „Skoro łaska (hojna miłość) Twoja lepsza jest od życia (חַיִּים hajjim), moje wargi będą Ciebie sławić” (w. 4). Psalmista całą duszą, czyli całą swą wolą, uczuciem, czy całym życiem szuka Boga. On jest jego największym pragnieniem. Psalmista wielbi Boga, ponieważ hojna Jego miłość jest czymś większym, lepszym, bardziej pożądanym, aniżeli sama egzystencja ludzka.
Do tego typu doświadczenia wiary odnosi się Jezus w dzisiejszej Ewangelii (Łk 9,18-25), kiedy mówi o konieczności wyrzeczenia się własnej ψυχή (psyche), aby móc iść za Nim. Możemy ująć to doświadczenie także w inny sposób: ktoś, kto decyduje się na pójście za Jezusem, robi to, ponieważ jak Psalmista uznaje Jego hojną miłość za bardziej wartą niż cokolwiek na tym świecie, dlatego nie waha się podporządkować Jezusowi swej woli, swoich uczuć, w końcu całego życia. „Bo cóż za korzyść ma człowiek, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci”? (Łk 9,25).

Komentarz