Zachowywać (διατηρέω diatēreō)

I zszedł z nimi i poszedł do Nazaretu, i był poddany im, a Matka Jego zachowywała wszystkie słowa w sercu swoim. (Łk 2,51)

καὶ κατέβη μετʼ αὐτῶν καὶ ἦλθεν εἰς Ναζαρὲθ καὶ ἦν ὑποτασσόμενος αὐτοῖς. καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ διετήρει πάντα τὰ ῥήματα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς.

Et descendit cum eis et venit Nazareth et erat subditus illis. Et mater eius conservabat omnia verba in corde suo.

Kolejny raz w liturgii Kościół zwraca się do Maryi, do Matki Chrystusa, zgłębiając tajemnice i sekrety Jej Niepokalanego Serca. Wydarzenia, słowa, spotkania – wszystko to, co działo się wokół Jej Syna, Ona niesie w swojej pamięci. Strzeże, by nic nie zostało pominięte. Jej serce jest jak żywe tabernakulum Słowa Bożego.

Św. Łukasz, w zakończeniu księgi dzieciństwa Jezusa, chciał zapewne ukazać skupienie Maryi i rozpiętość Jej doświadczeń, które obejmowały radość i ból, samotność i spotkania, kontemplację i codzienne poświęcenie w nazaretańskim domu. Piękno Jej Serca jest odbiciem Bożego piękna. Każdy z nas ma miejsce przy nim, podobnie jak i przy Najświętszym Sercu Pana Jezusa.

http://www.pixabay.com

Komentarz