Prawo (תּוֹרָה tôrâ)

Jeśli będziesz słuchał głosu Pana, Boga swego, przestrzegając Jego poleceń i postanowień zapisanych w księdze tego Prawa; jeśli wrócisz do Pana, Boga swego, z całego swego serca i z całej swej duszy. (Pwt 30,10)

כִּ֣י תִשְׁמַ֗ע בְּקוֹל֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ לִשְׁמֹ֤ר מִצְוֹתָיו֙ וְחֻקֹּתָ֔יו הַכְּתוּבָ֕ה בְּסֵ֥פֶר הַתּוֹרָ֖ה הַזֶּ֑ה כִּ֤י תָשׁוּב֙ אֶל־יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ בְּכָל־לְבָבְךָ֖ וּבְכָל־נַפְשֶֽׁךָ

Si tamen audieris vocem Domini Dei tui et custodieris mandata eius et praecepta, quae in hac lege conscripta sunt, et revertaris ad Dominum Deum tuum in toto corde tuo et in tota anima tua.

Prawo (תּוֹרָה tôrâ), pochodzi od rdzenia jrh, który znaczy rzucać, strzelać, wskazać, nauczyć, pouczyć, nasycić. Większość uczonych interpretuje znaczenie słowa תּוֹרָה (tôrâ) jako nauczanie, edukacja lub reguła, bez wykluczania innych możliwych znaczeń wynikających z kontekstu. Słowo to w Starym Testamencie najczęściej pojawia się w Psalmach (36 razy, z których 26 razy w Ps 119, zwanym Psalmem Tory) i w Księdze Powtórzonego Prawa (22 razy). Zadanie nauczania i przekazywania Tory należało do królów, kapłanów, proroków i mędrców, ale podobnie jak na całym starożytnym wschodzie, wychowanie według zasad Tory należało w pierwszym rzędzie do rodziców, a zwłaszcza do matki. Najważniejsze stwierdzenia dotyczące Tory występują w Księgach od Pwt po Krl, ponieważ mamy tam nowe wyrażenia dotyczące Tory, jak sēffer hattôrâ (Księga Prawa) i dibrê hattôrâ (Słowa Prawa), z różnymi odcieniami ich znaczeń. Tora, sama w sobie, ma wielką wartość, jej przyjęcie lub odrzucenie przez króla czy lud jest stałym tematem poruszanym w Pwt.

Dzisiejsze pierwsze czytanie cytuje fragment Pwt (30,10-14), zawierający wezwanie Mojżesza do słuchania „głosu Pana” i powrotu do Niego z całego serca. Słowo zawarte w „Księdze Tory” jest łatwe do wypełnienia, bo nie trzeba go szukać gdzieś daleko, ale jest bardzo blisko nas: w naszych ustach i w naszym sercu.
Sam Jezus w Ewangelii Łukasza (10,25-37) powołuje się na pouczenia Księgi Tory w zasadniczej kwestii: „co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?”. Na to pytanie Tora w Pwt (6,4-12) odpowiada: „będziesz miłował Pana, Boga twego, całym twoim sercem…”. Interesującym jest, że Jezus, prawdziwy Mistrz i Mędrzec nie podaje pytającemu gotowej odpowiedzi, ale odwołuje się do jego znajomości Tory: „Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?” i rozmówca Jezusa sam znajduje odpowiedź. Sytuacja komplikuje się, gdy uczony w Prawie zadaje podchwytliwe pytanie Jezusowi: „a kto jest moim bliźnim?”, to znaczy, kogo mam kochać jak siebie samego. I tutaj także okazuje się wielka mądrość Jezusa Nauczyciela, który odwraca pytanie i opowiadając przypowieść o „dobrym Samarytaninie” mówi kto staje się bliźnim dla potrzebującego, także dla nas, kiedy jesteśmy zbici przez los i gdzieś na marginesie życia liżemy nasze rany. Odpowiedź brzmi: często bliźnim staje się nie ten, kto powinien i od kogo można by tego oczekiwać, ale zupełnie obcy, lecz wrażliwy człowiek, który potrafi jeszcze wzruszyć się naszym losem i zatroszczyć się o nas w potrzebie.
Takim „bliźnim” staje się dla nas także pouczające Słowo Tory, które jak „Samarytanin”, jest blisko, aby nas poprowadzić i pomóc nam w potrzebie.

http://www.pexels.com

Komentarz