Mądrość (σοφία sofia)

Królowa południa powstanie na sąd nad tym plemieniem i zasądzi je, gdyż przyszła z krańców ziemi słuchać mądrości Salomona, a oto większe od Salomona tu. (Mt 12,42)

βασίλισσα νότου ἐγερθήσεται ἐν τῇ κρίσει μετὰ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ κατακρινεῖ αὐτήν, ὅτι ἦλθεν ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς ἀκοῦσαι τὴν σοφίαν Σολομῶνος, καὶ ἰδοὺ πλεῖον Σολομῶνος ὧδε.

Regina austri surget in iudicio cum generatione ista, et condemnabit eam: quia venit a finibus terræ audire sapientiam Salomonis, et ecce plus quam Salomon hic.

Etymologia tego słowa prowadzi najpierw do przymiotnika σοϕός (sofos mądry), a dalej do słowa σαφής (safēs czysty). Mądrość nie jest samoistnym bytem, lecz objawia się w osobie, w jej sposobie myślenia, działania. Ten, kto jest mądry posiada przenikliwe spojrzenie, które dosięga istoty sprawy, rozpoznaje prawdziwe motywy i intencje ludzkich postaw. Taka była m.in. mądrość Salomona. Nie brakowało w niej też światła Bożego. Ono dawało mu zdolność rozsądzania, wskazywania drogi.

W Panu Jezusie mądrość objawiła się nie tyle w posiadanej wiedzy, lecz w czystości Jego synowskiego serca, w boskiej przenikliwości, podobnej do tej, której doświadczył psalmista, gdy się modlił: przenikasz i znasz mnie Boże… (Ps 139,1) To jest Mądrość od Ojca świateł (zob. Jk 1,17) Mądrość zaś [zstępująca] z góry jest przede wszystkim czysta, dalej – skłonna do zgody, ustępliwa, posłuszna, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, wolna od względów ludzkich i obłudy. (Jk 3,17)

http://www.pexels.com

Komentarz