Proszę (ἐρωτάω erōtaō)

Nie o tych zaś proszę jedynie, ale o tych wierzących przez słowo ich we Mnie. (J17,20)

Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν ⸀πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ,

Jezus prosi z całą synowską ufnością. Jego modlitwa w tym momencie rozszerza swój zasięg. Modli się za nas i za tych, którzy przez nas usłyszą Słowo. Prosi, gdyż cały powierza się miłości Ojca, prosi bo od Niego spodziewa się wszystkiego, bo zna hojne Serce Ojca.

Jesteśmy z Jego modlitwy. Wsłuchaj się w każde słowo, aby potem brzmiało w twoim głosie, gdy zaczniesz mówić.

Mówić (λαλέω laleō)

A więc Pan Jezus po powiedzeniu im został wzięty do nieba i usiadł po prawicy Boga (Mk16,19)

Ὁ μὲν οὖν κύριος Ἰησοῦς μετὰ τὸ λαλῆσαι αὐτοῖς ἀνελήμφθη εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ θεοῦ.

Dopełniły się dni, kiedy Pan mówił tak bezpośrednio do uczniów. Słyszeli Jego głos, wyczuwali przeżycia, które miał w sobie. Ponieśli Jego Słowo wszędzie. Czyli zaczęli czynić to, co czynił Pan. On pragnie nadal ze mną rozmawiać. Czeka na mnie w Słowie Bożym. Tam wybrzmiewają wszystkie sposoby rozmawiania, tam odsłania przed nami swój charakter, sposób bycia. W rozmowie chodzi więc o wzajemność słuchania i mówienia, przyjmowania i dawania. W prawdziwej rozmowie jest przepływ życia.

W moim imieniu (ἐν τῷ ὀνόματί μου)

W moim imieniu (ἐν τῷ ὀνόματί μου)
J 16, 23:

Ręczę i zapewniam was, o cokolwiek byście prosili Ojca w moim imieniu, da wam.


* Często mówimy: „Pozdrów w moim imieniu!”; „Podziękuj w moim imieniu!”. Dziś Pan Jezus mówi: „Proś w moim imieniu!”. Daje upoważnienie do prośby w Jego imieniu, czyli tak jakby On sam, osobiście, prosił Boga Ojca. A Ojciec niczego Jezusowi nie odmawia. Upoważnienie „Proście w moim imieniu” to o wiele więcej niż upoważnienie dostępu do danych osobowych, do konta w banku, np. szwajcarskim czy watykańskim; to nieporównywalnie więcej niż dostęp do tego, co może np. Prezydent USA i wszyscy pozostali razem wzięci. Ważne, aby przy korzystaniu z Jezusowego upoważnienia, nie być małostkowym i nie rozmienić się na drobne. Można poprosić o wszystko, czyli o Ducha Bożego, o Boże widzenie świata i podejście do niego; poprosić o szczęście, o samego Boga.

Ojciec (πατήρ)

Ojciec jest tak samo ważny jak matka, a jak matka gdzieś wyjedzie to nawet ważniejszy..
Te słowa głównego bohatera komedii Stanisława Barei pt. Co mi zrobisz jak mnie złapiesz, ukazują w dość przewrotny sposób prawdę o zapotrzebowaniu na ojcostwo w życiu człowieka. W dzisiejszej Ewangelii mamy po raz kolejny objawioną nową rzeczywistość. Dalej z Jezusem jesteśmy w Wieczerniku, już po wyjściu Judasza i po nadaniu nowego (odnowionego) przykazania. Tym razem Apostołowie nie pojmują tego, że Ὅτι ὑπάγω πρὸς τὸν πατέρα (idę do Ojca). To proste stwierdzenie można odczytać w zestawieniu z pierwszym zdaniem Ewangelii Jana: Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν θεόν.. (na początku było Słowo i Słowo było ku Bogu <u Boga>). Chrystus w zbawczym dziele coraz bardziej odkrywa przed nami swoisty sekret Stwórcy. Nie jest już tylko Panem i Bogiem, a tym bardziej jakimś demiurgiem, ale kochającym Ojcem. Choć dzieci zwykle tworzą obraz Boga na podstawie obrazu swoich rodziców, to dziś warto odwrócić tę poznawczą regułę. Popatrz na Niego jako źródło ojcowskiej miłości i dopiero wtedy na Twoich bliskich.

Źródło: pixabay.pl

On (ἐκεῖνος)

12.05.2021 r., J 16,12-15

ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ πνεῦµα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑµᾶς ἐν τῇ ἀληθείᾳ πάσῃ· οὐ γὰρ λαλήσει ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ὅσα ἀκούσει λαλήσει, καὶ τὰ ἐρχόµενα ἀναγγελεῖ ὑµῖν.

Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek słyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. J 16, 13

Niewiarygodne! W Ewangelii jest błąd! Po grecku „Duch Prawdy” jest rodzaju nijakiego, a zaimek „On” – męskiego. Po co taki zabieg? Żeby nikt nie miał wątpliwości, że obiecany Duch nie jest jakąś bezpostaciową energią, czy pewnym symbolem. To realnie istniejąca Osoba, która może prowadzić, mówić, działać, przypominać.

Pamiętać (μνημονεύω mnēmoneuō)

Ale te (rzeczy) powiedziałem wam abyście, gdy przyjdzie godzina ich pamiętali je, że Ja powiedziałem wam. Tego zaś wam od początku nie mówiłem, gdyż z wami byłem. (J16,4)

ἀλλὰ ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα αὐτῶν μνημονεύητε αὐτῶν ὅτι ἐγὼ εἶπον ὑμῖν. Ταῦτα δὲ ὑμῖν ἐξ ἀρχῆς οὐκ εἶπον, ὅτι μεθʼ ὑμῶν ἤμην.

Jednym za sposobów trwania w Słowie Bożym jest zapamiętywanie, zatrzymywanie. Ludzka pamięć ma podłoże biochemiczne. W naszym mózgu tworzą się ślady pamięciowe, odciśnięte przez to, co widzimy, przeżywamy, słyszymy. Gdy więc pamiętamy Słowa Jezusa, to w jakiś sposób fizycznie Ono w nas mieszka. Najlepiej pamiętamy to, co sami przeżyliśmy, doświadczyliśmy na własnej skórze. Gdy wypełniam Słowo wtedy Ono na stałe mieszka we mnie. Sam staję się „żywą księgą” dla Słowa Bożego, nie tylko romantycznym pamiętnikiem.

Kto to jeszcze pamięta?

Radość (χαρὰ chara)

To powiedziałem wam, aby radość Moja w was była i aby radość wasza była wypełniona. (J15,11)

Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ ἐν ὑμῖν ᾖ καὶ ἡ χαρὰ ὑμῶν πληρωθῇ.

Zdolność do radości jest szczególną cechą człowieczeństwa. Bierze swój początek z radości samego Boga. Powinna być dołączona do pozostałych cech podobieństwa człowieka do Boga. Ale czy czasem niektórzy „teolodzy tego świata” nie są zbyt poważni a może smutni, gdy mówią: „Szczęście!? Takie to przyziemne!” Nie można nawet powiedzieć, że fascynuje ich stoickie niewzruszenie. Tymczasem Jezus cieszy się, gdy Jego radość staje się naszą. Cieszy się i raduje z grzesznika, gdy się nawraca, większą ma radość gdy daje niż, gdy bierze. Mam nadzieję, że na tyle nauczysz się Ewangelii, że na końcu Pan Jezus powie Ci: „Wejdź do Mojej radości”.

Z serwisu Pexel

Słuchać (ἀκούω akouō)

Już nie nazywam was sługami, gdyż sługa nie wie co czyni jego Pan, was zaś nazwałem przyjaciółmi, bo wszystko co usłyszałem od Ojca mojego dałem wam (J15,15)

οὐκέτι λέγω ὑμᾶς δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδεν τί ποιεῖ αὐτοῦ ὁ κύριος· ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους, ὅτι πάντα ἃ ἤκουσα παρὰ τοῦ πατρός μου ἐγνώρισα ὑμῖν.

Dziś Pan Jezus przekazuje nam nie tylko usłyszane słowo Ojca, ale też i sam sposób słuchania. Jego otwartość, zaufanie, uważność naznaczają mój sposób słuchania. Jezus słucha Ojca w klimacie miłości. Słucha wszystkiego co ma Mu do powiedzenia. Tam jest miejsce na najważniejsze tajemnice, sekrety. Tym wszystkim z nami się dzieli w ogromnym zaufaniu i wtajemniczeniu w sprawy Ojca. Weźcie wy sobie do uszu te właśnie słowa… (zob Łk 9,44)

Trwać/mieszkać (μένω)

5.05.2021 r., J 15, 1-8

µείνατε ἐν ἐµοί, κἀγὼ ἐν ὑµῖν. καθὼς τὸ κλῆµα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ’ ἑαυτοῦ ἐὰν µὴ µένῃ ἐν τῇ ἀµπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑµεῖς ἐὰν µὴ ἐν ἐµοὶ µένητε.

Trwajcie we Mnie, a Ja w was. Podobnie jak gałązka winna nie ma mocy przynosić owocu sama z siebie, o ile nie trwa w winnym krzewie, tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. J 15, 4

Trafnie skomentował ten werset S. Mędala: „Trwanie jest aktem, a nie
stanem. Ten akt ma wewnętrzny związek z pojęciem miłości, gdyż wyraża
wspólnotę, obcowanie”. To jest bardzo proste: poza Jezusem usycham, w Nim żyję.