Słuchajcie (akouete)

29.01.2020 r., Mk 4,1-20

Ἀκούετε. ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων σπεῖραι. Mk 4,3

Słuchajcie! Oto wyszedł siejący siać.”

„Podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią jej urodzaju (…), tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa.” Iz 55, 10n

Jezus nie mówi wprost co takiego siewca sieje. Dowiadujemy się o tym później, kiedy wyjaśnia to swoim uczniom. Słowo jest jak ziarno, z którego później rodzi się pomnożony owoc i słowo jest jak deszcz, który daje wzrost. Słowo Boże umacnia się słowem Bożym. Do mnie należy słuchać i dać posłuch.

Syn pokoju (hyios eirenes)

22.01.2020 r., Łk 10,1-9

καὶ ἐὰν ἐκεῖ ᾖ υἱὸς εἰρήνης, ἐπαναπαήσεται ἐπ’ αὐτὸν ἡ εἰρήνη ὑµῶν· εἰ δὲ µήγε, ἐφ’ ὑµᾶς ἀνακάµψει.

I jeśli tam jest syn pokoju, wasz pokój zostanie na nim złożony, jeśli zaś nie, to powróci do was. Łk 10,6

Syn pokoju to typowy semityzm, oznacza człowieka żyjącego w przyjaznych relacjach z innymi bądź człowieka, który jest zdolny do przyjęcia ofiarowanego mu pokoju. Słowo uczniów obdarzone jest mocą, ale nie działa wbrew woli człowieka. Odniesie swój skutek, jeśli zostanie przyjęte z otwartością. Kiedy ktoś nie przyjmuje daru pokoju ofiarowanego przez Jezusa, to słowo wraca do uczniów podobnie jak gołębica, nie mogąc znaleźć miejsca, wracała do Noego (por. Rdz 8, 9-11). Uczniowie wtedy idą dalej do ludzi, którzy czekają na słowo pokoju.

Być poruszonym wewnętrznie (splagchnizomai)

8.01.2020, Mk 6,34-44

καὶ ἐξελθὼν εἶδεν πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοὺς ὅτι ἦσαν ὡς πρόßατα µὴ ἔχοντα ποιµένα, καὶ ἤρξατο διδάσκειν αὐτοὺς πολλά.

I wysiadłwszy widział [Jezus] liczny tłum, został poruszony wewnętrznie nad nimi; byli bowiem jak owce nie mające pasterza. I zaczął ich nauczać wiele.

Kontekst tego wydarzenia to powrót uczniów z wyprawy misyjnej, opowiadają Jezusowi czego dokonali i czego uczyli (dobrze jest przeczytać dwa wcześniejsze wersy). Są tak zaaferowani głoszeniem i posługą, że nie mają czasu zjeść. Ciekawe jest też to, że św. Marek pokazuje więź pomiędzy uczniami a Jezusem, pokazuje ich wspólną drogę, podczas gdy inni przebywają z Nim tylko przez chwilę, potem odchodzą.

Chrystus i uczniowie wsiadają do łodzi razem, jednak po przybyciu na miejsce odpoczynku tylko On rozpoznaje potrzebę ludzi i odpowiada na nią (wskazują na to czasowniki: wysiadł, ujrzał, został poruszony, nauczał). Chrystus wewnętrznie poruszony nie przejawia jedynie żalu czy współczucia, ale jest zdolny przyjść z pomocą wszystkim znajdującym się w potrzebie (termin ten występuje 12 razy w NT i po nim następuje działanie odpowiednie do sytuacji np. Mt 14,14; 18,27; 20,34).

To bardzo proste: kiedy jestem z Nim i zajmuję się Jego sprawami, to On zajmuje się moimi i karmi mnie sobą. Nie ma w tym nawet cienia naiwności.

Rozważać (symballó)

Łk 2,16-21, 1.01.2020 r.

ἡ δὲ Μαριὰµ πάντα συνετήρει τὰ ῥήµατα ταῦτα συµßάλλουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς.

Maryja wszystkie te słowa zachowywała razem rozważając w swoim sercu. Łk 2,19

Maryja zbierała wszystkie wspomnienia o swoim Synu, dodawała jedne do drugich. Wszystkie te wspomnienia i wydarzenia, mając je w sercu, rozważa, roztrząsa. Septuaginta używa słowa symballo na określenie rzucania się wspólnymi siłami do walki (por. 1 Mch 4,34), stoczenia bitwy (por. Łk 14,31). Termin ten w plastyczny sposób opisuje, co działo się w Maryi – ona zestawia to wszystko, co wie o swoim Synu, co mówią o Nim pasterze i próbuje sobie wytłumaczyć niejasności.

Wyjaśnienie przychodzi, kiedy rozważam słowo z perspektywy paschy Jezusa. Cała historia zbawienia, moja osobista historia, słowo do mnie kierowane znajdują wyjaśnienie, gdy osią staje się krzyż Chrystusa.