A ponieważ jesteście synami, Bóg zesłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: «Abba, Ojcze!» (Ga 4,6)
Ὅτι δέ ἐστε υἱοί, ἐξαπέστειλεν ὁ θεὸς τὸ πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν κρᾶζον· αββα ὁ πατήρ.
Quoniam autem estis filii, misit Deus Spiritum Filii sui in corda nostra clamantem: “Abba, Pater!”.
„Abba” w języku aramejskim pochodzi od słowa aw – „ojciec”. Można je rozumieć jako pełne szacunku „Ojcze”, ale też czułe „Tatusiu”. Święty Paweł przypomina nam, że to Duch Święty woła (a dosłownie: krzyczy) w naszych sercach “Abba”. To On zapewnia nas o miłości Ojca.
Jesteśmy dziećmi Boga. Możemy z ufnością zwracać się do Niego: „Ojcze… Tatusiu…”. Niech to wołanie stanie się dziś naszą modlitwą.
Hebrajskie słowo ἀββά [Abba] oznacza ojca w znaczeniu bliskości i pełnym szacunku. W Biblii wyraża bliską, osobistą relację między dzieckiem a ojcem, często symbolizuje także relację wierzącego z Panem Bogiem. Słowo to pochodzi z aramejskiego źródłosłowu אָבָא [’abba]. Hebrajskim odpowiednikiem tego słowa jest אָב [’aw].