Zwrócić się (στρέφω strefō)

I zwróciwszy się do uczniów swoich powiedział: Szczęśliwe oczy widzące te, które widzicie. (Łk 10,23)

Καὶ στραφεὶς πρὸς τοὺς μαθητὰς κατʼ ἰδίαν εἶπεν· μακάριοι οἱ ὀφθαλμοὶ οἱ βλέποντες ἃ βλέπετε.

Et conversus ad discipulos suos, dixit: Beati oculi, qui vident quæ vos videtis.

Jezus w godzinie swojej modlitwy rozszerza swoje spojrzenie i w tym bardzo intymnym momencie jedności z Ojcem nie zapomina o swoich uczniach. Wyraźny gest, który czyni całym swoim ciałem, świadczy o tym, że czyni to także sercem. Jest spójny w tym, co ma w Sobie i tym, co wyraża na zewnątrz. Słowo i gest splatają się w jedno światło objawienia. On zechciał, postanowił, i nas wprowadzić w poznanie Ojca. Zwraca się do każdego z nas, nie odwraca się na pięcie mówiąc, że nic Go nie obchodzi, na co patrzymy i czego, lub kogo, słuchamy.

Uzdrawiać (θεραπεύω therapeuō)

I mówi mu: Ja przyszedłszy, uzdrowię go. (Mt 8,7)

καὶ λέγει αὐτῷ· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν.

Et ait illi Iesus: Ego veniam, et curabo eum.

Uzdrowienie, jakiego dokonuje Pan Jezus, jest o tyle fascynujące, że dokonuje się na odległość. Swoją dynamiką obejmuje nie tylko przywrócenie fizycznego zdrowia. Kryje się za nim o wiele szersza rzeczywistość. Powrót do zdrowia tego sługi sprawia, że dom znowu jest pełen życia, radosnej służby, wytrwałej pracy i ufnej modlitwy. Jezusa zaskakuje prostota i siła wiary setnika, która opiera się na zwykłym porządku posłuszeństwa. Mówi i tak się dzieje. Podobnie wierzy, że Słowo uzdrawia, gdy wchodzi pod jego dach.

Powyższy termin uzdrawiać obejmuje również swoim znaczeniem fakt służby, troski, poświęcenia uwagi. Oznacza ponadto przynosić ulgę, ale i uwielbiać.

http://www.pexels.com

Nauczyć (ירה jārâ)

Mnogie ludy pójdą i rzekną: Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem. (Iz 2,3)

וְֽהָלְכ֞וּ עַמִּ֣ים רַבִּ֗ים וְאָמְרוּ֙ לְכ֣וּ ׀ וְנַעֲלֶ֣ה אֶל־הַר־יְהוָ֗ה אֶל־בֵּית֙ אֱלֹהֵ֣י יַעֲקֹ֔ב וְיֹרֵ֨נוּ֙ מִדְּרָכָ֔יו וְנֵלְכָ֖ה בְּאֹרְחֹתָ֑יו כִּ֤י מִצִּיּוֹן֙ תֵּצֵ֣א תוֹרָ֔ה וּדְבַר־יְהוָ֖ה מִירוּשָׁלִָֽם׃

Et ibunt populi multi et dicent: Venite, et ascendamus ad montem Domini, ad domum Dei Iacob, ut doceat nos vias suas, et ambulemus in semitis eius; quia de Sion exibit lex, et verbum Domini de Ierusalem.

Nauczyć (ירה jārâ), w języku hebrajskim czasownik ten pochodzi od rdzenia jrh, który posiada trzy różne pola znaczeń. W pierwszym z nich czasownik ten znaczy „rzucać”, „strzelać”, zaś w trzecim występuje w koniugacji hifil i znaczy „pokazać”, „wskazać”, „nauczyć”, „pouczyć” a nawet „nasycić”. Należy zauważyć, że to właśnie od tego czasownika pochodzi rzeczownik תּוֹרָה (Ṯôrâ), który znaczy więc „wskazówka”, „pouczenie”, „nauka”, „prawo”. 

W dzisiejszym czytaniu z Księgi Proroka Izajasza (Iz 2,1-5), prorok mówi, że na końcu czasów świątynia Pańska „stać będzie mocno na szczycie gór” i wszystkie narody będą szły do niej szukając pouczenia o tym, jak chodzić ścieżkami Pana. Obecność Boga w świątyni jerozolimskiej, w którą wierzyli Żydzi, stanie się punktem odniesienia dla wszystkich narodów i swoistym uniwersalnym centrum. Panować będzie pokój i ład: „naród przeciw narodowi nie podniesie miecza” i nikt nie będzie szkolił się w sztuce prowadzenia wojny. Musimy jednak przyznać, że świat opisany przez proroka Izajasza jest światem, jakiego my ludzie nie znamy. Wojny, rozboje, rywalizacja i wszelka przemoc są naszym chlebem codziennym, a jednak wszyscy w głębi serca tęsknimy za światem, jaki zapowiada prorok. Świat ten nie po raz pierwszy zaistnieje, ponieważ on już kiedyś był. Świat bez przemocy i rywalizacji, w którym wszystko istniało w najgłębszej harmonii, był światem stworzonym przez Boga, o którym czytamy w pierwszym rozdziale Księgi Rodzaju i według Izajasza zostanie on stworzony na nowo i ponownie wydobyty z chaosu, w jaki go wpędzamy. Wszyscy obserwujemy, jak nasz świat upada i po prostu się kończy. 

W Ewangelii, Pan Jezus przywołuje postać Noego, który buduje arkę, coś, co stanie się narzędziem ocalenia życia i pierwocinami nowego świata po potopie. Dlaczego jednak Noe zbudował arkę? Czy był aż tak przezornym? Pismo mówi, że był człowiekiem sprawiedliwym, dosłownie „słusznym”, ponieważ zrobił to, co słusznie należało zrobić. Co to takiego? Zrobił to, co Bóg mu polecił. Był więc wierny słowu Pana i budował arkę w czasie, kiedy było sucho i nie było potopu. Może trudno było zrozumieć cel takiego przedsięwzięcia, ale kiedy nastąpił potop, arka była w sam raz… 

Podobnie i my jesteśmy zaproszeni przez Pana, działać już teraz, ale jak? Mówi to jasno Izajasz: „Chodźmy, wstąpmy na górę Pana… niech On nas nauczy (ירה jārâdróg swoich…”.

http://www.pixabay.com

Czuwać (ἀγρυπνέω agryneō)

Czuwajcie zatem w każdym czasie i módlcie się, abyście zostali uznani za godnych, aby uniknąć tego wszystkiego, co ma się stać – i stanąć przed Synem Człowieczym. (Łk 21,36)

ἀγρυπνεῖτε δὲ ἐν παντὶ καιρῷ δεόμενοι ἵνα κατισχύσητε ἐκφυγεῖν ταῦτα πάντα τὰ μέλλοντα γίνεσθαι, καὶ σταθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

Vigilate itaque, omni tempore orantes, ut digni habeamini fugere ista omnia, quæ futura sunt, et stare ante Filium hominis.

Czuwanie i modlitwa rodzą dobre owoce. Innymi słowy, szkoda byłoby przespać życie, nie popatrzeć na niebo, nie wznieść codziennie myśli ku górze, ku Bogu, czy też stracić z oczu piękno ukryte w człowieku.

Fot. PP

Drzewo (δένδρον dendron)

I powiedział przypowieść im: Zobaczcie figowiec i wszystkie drzewa. (Łk 21,29)

Καὶ εἶπεν παραβολὴν αὐτοῖς· ἴδετε τὴν συκῆν καὶ πάντα τὰ δένδρα.

Et dixit illis similitudinem: Videte ficulneam, et omnes arbores.

Drzewa są stałym elementem krajobrazu. Dziś podpowiadają, że tak, jak zmieniają się pory roku, tak wszystko jest w ruchu przemijania. Co prawda, w Ewangelii jest o lecie, które się zbliża, to my dziś patrzymy na nagie gałęzie i bliżej nam do zimy. Chodzi jednak o bystre oko uważności, by nie minąć się z Tym, który przychodzi.

Naszą nadzieję dziś karmi obietnica o trwałości Słowa Bożego. Ono nie przemija, lecz dzięki niemu widzimy sens przemijania. Dojrzewają w nas pączki życia wiecznego.

Ta wierzba ignoruje kalendarz.

Zamieszkała ziemia (οἰκουμένη oikumene)

Ludzie mdleć będą ze strachu w oczekiwaniu tego, co ma nadejść na ziemię, gdyż moce niebieskie zostaną wstrząśnięte.

ἀποψυχόντων ἀνθρώπων ἀπὸ φόβου καὶ προσδοκίας τῶν ἐπερχομένων τῇ οἰκουμένῃ, αἱ γὰρ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται. (Łk 21,26)

arescentibus hominibus prae timore et expectatione quae supervenient universo orbi nam virtutes caelorum movebuntur.

Ziemia ziemi nierówna. Może być jako taka (γῆ), albo zamieszkała (οἰκουμένῃ). W tym drugim przypadku możemy mówić o pomyśle na społeczeństwo, czy wręcz cywilizacji. To właśnie w obawie o to, ludzie będą mdleli. Wieża Babel, dystopie Orwella, czy Huxley’a ukazują, że nic, co jest bez Bożej obecności, nie może dać trwałego bezpieczeństwa.

źródło: pixabay.com

Usta (στόμα stoma)

Ja wam dam usta i mądrość, której nie będzie mógł się oprzeć, ani przeciwstawić, żaden wasz przeciwnik. (Łk 21,15)

εγω̇ γαρ δω̇σω υμι̇ν στο̇μα και σοφι̇αν η ου δυνη̇σονται αντειπει̇ν ουδε̇ αντιστη̇ναι πα̇ντες οι αντικει̇μενοι υμι̇ν.

ego enim dabo vobis os et sapientiam cui non poterunt resistere et contradicere omnes adversarii vestri.

Z ustami Bożymi, z Jego mądrością trudno dyskutować (por. Hi 38-42). Świadek mający Jego usta może być nieprzyjęty i odrzucony, ale to tylko dowód na głupotę odrzucającego.

Kamień (λίθος lithos)

Te, które oglądacie, przyjdą dni, w których nie pozostawiony zostanie kamień na kamieniu, który nie zostanie zwalony. (Łk 21,6)

ταῦτα ἃ θεωρεῖτε ἐλεύσονται ἡμέραι ἐν αἷς οὐκ ἀφεθήσεται λίθος ἐπὶ λίθῳ ὃς οὐ καταλυθήσεται.

Hæc, quæ videtis, venient dies, in quibus non relinquetur lapis super lapidem, qui non destruatur.

Kamień położony na kamieniu jest wyrazem świadomego pomysłu budowania. Czyjeś ręce ociosały, podniosły i położyły z zamysłem zbudowania domu, świątyni, murów. Jezus zapowiada, że nawet świątynia w Jerozolimie, choć jest piękna, wspaniała, to i tak przeminie. Zostanie jednak nowa świątynia, jest nią Chwalebne Ciało Jezusa. Św. Paweł nam podpowie, że w tej świątyni jesteśmy żywymi kamieniami. Każdy ma swoje miejsce i jest niepowtarzalny. Więzią jest miłość wzajemna, która spaja nas w jedno ciało.

http://www.pexels.com

Uboga (πενιχρή penichrē)

Zobaczył zaś pewną wdowę ubogą wrzucającą tam pieniążki dwa. (Łk 21,2)

εἶδεν δέ τινα χήραν πενιχρὰν βάλλουσαν ἐκεῖ λεπτὰ δύο.

Vidit autem et quandam viduam pauperculam mittentem æra minuta duo.

Zwykle, gdy jest mowa o ubogich, pojawia się termin πτωχός ptōchos, tymczasem raz jeden w całym Nowym Testamencie pojawia się właśnie taki przymiotnik. Tę wyjątkowość podkreśli potem sam Pan, wskazując na wdowę, która całe swoje życie (βίος bios) złożyła w skarbcu serca Boga. Okazała się najbogatsza. Do dziś i nas wzbogaca, swoim ubóstwem, o dwa pieniążki zaufania i nadziei.

http://www.pixabay.com