Wytrwałości

W wytrwałości
(ἐν υπομονη)
Łk 8,15

W końcu ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc przez swą wytrwałość.

τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσιν καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑποµονῇ.


Wytrwałości! Przynajmniej wzniesmy toast na jej część, bo posiadać ją, jest już znacznie trudniej. W całym procesie naszego życia przecież nie brakuje ani dobrej ziemi, którą jest też każdy z nas, jest też dostatek ziarna, którymi są dobre myśli, idee i słowa. Plony przynosi, zachowuje i pomnaża wytrwałość.
Wznoszę puchar, z włoskim winem, z myślą o Was, drodzy subskrybenci „jednegosłowa”, i za nas codziennych „skrybów”. Wytrwałości!

Robić postępy

Καὶ Ἰησοῦς προέκοπτεν ἐν τῇ σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ καὶ χάριτι παρὰ θεῷ καὶ ἀνθρώποις.

Jezus robił postępy w mądrości i dojrzałości i łasce u Boga i ludzi.

Nawet Syn Boży przeszedł drogą wzrastania. Taryfy ulgowej nie było ale była mądrość i łaska jak uśmiech Ojca, i dobroć Maryi i Józefa i krewnych i znajomych.

Sądzić (Kρίνω)

Pan Jezus potrafi zapędzić człowieka w kozi róg, jednocześnie utrzymując cały czas poczucie jego wartości. Podsumowanie wypowiedzi Szymona z dzisiejszej Ewangelii jest tego doskonałym przykładem. Ὀρθῶς ἔκρινας – „prawidłowo osądziłeś” może być jednocześnie komplementem i osądem samym w sobie. Chrystus pozwala wziąć Szymonowi na siebie Boskie prerogatywy, czyli decydowania o dobru i złu. Kρίνω, czyli sądzić, znaczy także wybierać przez oddzielenie. Bóg, Który przenika serca człowieka, oddziela wszystko tak jak należy, ponieważ ma pełny ogląd naszego życia. Człowiek ma z tym problem, bo nie widzi wszystkiego. Czasami wydając arbitralne decyzje o kimś, przypominamy małpę z brzytwą. Zanim więc podejmie się jakieś działanie, warto zacytować postać bibliotekarza z Pratchett’owego Świata Dysku:”Ouk”… czyli po grecku „nie” 😉

Źródło:https://ew.com/gallery/joss-whedon-7-horror-movie-characters-i-love/

To pokolenie (ταύτῃ γενεά)

16.09.2020 r., Łk 7, 31-35

Τίνι οὖν ὁµοιώσω τοὺς ἀνθρώπους τῆς γενεᾶς ταύτης, καὶ τίνι εἰσὶν ὅµοιοι;

Z kim mam porównać ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni? Łk 7,31

To pokolenie w PŚ ma zdecydowanie negatywny wydźwięk (por. Rdz 7,1; Pwt 1,35; Ps 12,8; wyjątek Ps 24, 6). Jezus stosuje to wyrażenie i odnosi je do ludzi nieposłusznych Jego słowu, do tych, którzy nie chcą pełnić woli Bożej. Grzech tego pokolenia polega na tym, że nie rozpoznaje znaków swojego nawiedzenia. Bóg przychodzi we wszelki możliwy i zrozumiały dla człowieka sposób, w Boży sposób. Pytanie czy chcę Go znaleźć?

Krzyż Jezusa (σταυρός τοῦ Ἰησοῦ)

Εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή.

Święty Jan tak pisze o krzyżu, że jest nieodłączny od Jezusa. W tekście greckim wskazuje na to przyimek παρὰ para w połączeniu z krzyżem użytym w celowniku. Krzyż jest tu tożsamy z Jezusem. Najbliżej Jezusa, na pierwszym miejscu jest Jego Matka. Była z Nim od początku. Po znaku w Kanie poszła z Jezusem w całe Jego życie apostolskie. Teraz stoi, uboga, bezbronna, współcierpiąca. Stoi ku Krzyżowi, z Krzyżem Jezusa. Jest z Nim do końca bez końca.

Wierzący

ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων ἐν αὐτῷ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Aby każdy wierzący w Niego miał życie wieczne. / Aby każdy wierzący w Nim miał życie wieczne.

Oba tłumaczenia wzmacniają znaczenie relacji z Synem Człowieczym. Tzn, że kiedy ktoś wierzy w Niego, wtedy ma życie w Nim. Moje życie wieczne staje się w jednym akcie poznania i miłości Tego, który jest Wieczny.

Zatem, gdy tylko spojrzysz dziś na Jezusa, uslyszysz Go, „dotkniesz” w Chlebie Żywym i szepniesz Mu w sercu: Kocham, wtedy żyjesz wiecznie, w tej chwili. Zanurzasz się w wiecznym teraz Boga. Zatrzymujesz wszystkie zegary świata.

Rozliczyć się

Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησεν συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ.

Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał rozliczyć słowo ze sługami swoimi.

Król z przypowieści dosłownie chce „wziąć razem” ze sługami to słowo, ktore sobie przy umowie dali.

Nasze długi, debety wobec Pana nie są możliwe do spłacenia. Dziesięć tysięcy razy nie dotrzymałem słowa, nie zachowałem przykazania, puściłem słowo na wiatr. Mogę tylko liczyć na miłosierdzie, które jest niepoliczalne, wspaniałomyślne, pełne wzruszenia.

Oby mi serce nie stwardniało tak, że nie nauczę się tego miłosierdzia, że splynie po mnie bez śladu. Panie Jezu Chryste, Synu Boga Żywego zmiłuj się nade mną grzesznikiem.

Obym wrósł w ziemię miłosierdzia.

Wypełnia je

Wypełnia je
ποιων αυτους

πᾶς ὁ ἐρχόµενος πρός µε καὶ ἀκούων µου τῶν λόγων καὶ ποιῶν αὐτούς, ὑποδείξω ὑµῖν τίνι ἐστὶν ὅµοιος·

Pokażę wam, do kogo podobny jest każdy, kto przychodzi do Mnie, słucha słów moich i wypełnia je.
Łk 6,47


Czyniący je – tak dosłownie brzmi interesujące nas słowo. Czynić, działać – to niezwykle żywotne słowa. Mówią o Bogu, którego istotą jest działanie. Jezus pragnie poprawić nasz stosunek słów względem działania, chce aby nie było słów bez pokrycia.

Nie pozwól uciec słowom, abyś się nie wstydził, nie mogąc ich dogonić swymi czynami.

Wykształcony

οὐκ ἔστιν μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον· κατηρτισμένος δὲ πᾶς ἔσται ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ.

Nie jest uczeń nad nauczyciela, wykształcony zaś cały będzie jak nauczyciel jego.

Przy moim Nauczycielu mam szansę wykształcić się cały tzn w różnych wymiarach mojego człowieczeństwa. On jest Życiem dlatego przy Nim w pełni się żyje tzn poznaje i kocha. Bez Niego brak nam piątej klepki, wiatru w żagle.

Świetną inspirację niesie też etymologia grecka czasownika καταρτίζω katartidzo. Otóż pochodzi od słowa ἀρίτος aritos tzn sparowany, kompletny. Zatem tworzę z Nauczycielem duet, jesteśmy „do pary” z Nim. I już niczego mi nie braknie.

Do pary

Miłosierny (οἰκτίρμων)

Miłosierdzie Boże robi w ostatnich dziesięcioleciach iście zawrotną furorę. Chyba nie ma chrześcijanina, który nie liczyłby na Boskie zmiłowanie. Dziś jednak Pan Jezus stawia nam wymagania na miarę naszych oczekiwań: sami mamy być tak miłosierni jak On. Słowo οἰκτίρμων ma swoje źródło w czasowniku οἰκτείρω, które oznacza współczuć. Co ciekawe w formie czasownika w Nowym Testamencie spotykamy tylko jedno miejsce, gdzie ta forma została użyta – Rz 9.15. Jest to jednak zdanie przytoczone z Septuaginty z Wj 33,19. Tam jesteśmy świadkami jak Bóg zgadza się spełnić prośbę Mojżesza o to, by mógł ujrzeć Jego chwałę i argumentuje to tym, że może okazać swoje miłosierdzie tak, jak On chce. Okazuje się zatem, że jednym z największych przejawów boskiej wolności jest móc współodczuwać i okazywać miłosierdzie.

Źródło: pixabay.com