Grzesznik (ἁμαρτωλός hamartōlos)

Zobaczyli to faryzeusze i pytali Jego uczniów: „Dlaczego wasz Nauczyciel spożywa posiłek wspólnie z celnikami i grzesznikami?”. (Mt 9, 11)

καὶ ἰδόντες οἱ Φαρισαῖοι ἔλεγον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ, Διὰ τί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν;

Et videntes Pharisæi, dicebant discipulis eius: Quare cum publicanis, et peccatoribus manducat Magister vester?

Pytanie faryzeuszów jest niesamowicie ważne – jest pytaniem o wspólnotę, w której przebywa Jezus. Dzięki Mu za to, że chce przebywać ze mną, celnikiem i grzesznikiem.

Pixabay.com

Miłować (ἀγαπάω agapaō)

Bo tak Bóg umiłował świat, że Syna jednorodzonego wydał, aby każdy wierzący w Niego nie zginął, lecz otrzymał życie wieczne. J 3, 16

Οὕτως γὰρ ἠγάπησεν ὁ θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Sic enim dilexit Deus mundum, ut Filium suum unigenitum daret, ut omnis, qui credit in eum, non pereat, sed habeat vitam aeternam. 

Niech słowo komentuje słowo:

“Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego zachowałem dla ciebie łaskawość.” Jr 31,3

“Nie lękaj się, bo cię wykupiłem, wezwałem cię po imieniu; tyś mój!” Iz 43,1

“Mój miły jest mój, a ja jestem Jego.” Pnp 2,16

Pixabay.com

Z powodu (ἕνεκα heneka)

Jesteście szczęśliwi, gdy ludzie was nienawidzą, gdy was wykluczają spośród siebie, gdy was znieważają i pozbawiają dobrego imienia z powodu Syna Człowieczego. Łk 6, 22

μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσιν καὶ ἐκβάλωσιν τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου·

beati eritis cum vos oderint homines et cum separaverint vos et exprobraverint et eiecerint nomen vestrum tamquam malum propter Filium hominis.

Chrześcijanin to nie masochista – nie cieszy się dla samej nienawiści. Jego/Jej szczęście polega na tym, że upodobnił się do swojego Mistrza.

Pixabay.com

Szukać (ζητέω dzēteō)

Z nastaniem dnia wyszedł i udał się na miejsce pustynne. Gromady ludzi szukały Go. Przyszli do Niego i zatrzymywali Go, żeby od nich nie odchodził. Łk 4, 42

γενομε̇νης δε ημε̇ρας εξελθω̇ν επορευ̇θη εις ε̇ρημον το̇πον και οι ο̇χλοι εζη̇τουν αυτο̇ν και η̇λθον ε̇ως αυτου̇ και κατει̇χον αυτο̇ν του μη πορευ̇εσθαι απ᾽ αυτω̇ν.

Facta autem die egressus ibat in desertum locum, et turbæ requirebant eum, et venerunt usque ad ipsum: et detinebant illum ne discederet ab eis.

Możemy oglądać spełnienie słów z Oz 2, 16 (“wyprowadzę ją na pustynię”). Bóg szukający człowieka (por. Rdz 3, 9) wreszcie jest szukany przez lud (por. Ps 119, 10; Jr 29, 13).

Pixabay.com

Natanael (Ναθαναήλ Nathanaēl)

Zobaczył Jezus Natanaela, jak zbliża się do Niego, i tak o nim powiedział: „Oto szczery Izraelita, w nim nie ma podstępu”. J 1, 47

εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ, Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστιν.

Vidit Iesus Nathanael venientem ad se et dicit de eo: „Ecce vere Israelita, in quo dolus non est”.

Jego imię oznacza (z hebr., oczywiście) “dar Boży”. (Swoją drogą w gronie Dwunastu jest jeszcze “dar Jahwe”, czyli Mateusz). Czasami trudno patrzeć na drugiego jako na Boży dar, a przecież nim jest (… Bożydar! Kolejne imię 😁).

Pixabay.com

Ostatni (ἔσχατος eschatos)

Tak właśnie ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi. Mt 20, 16

Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι.

Sic erunt novissimi primi, et primi novissimi.

Może budzić poczucie niesprawiedliwości taki obrót sprawy, bo nie warto pracować skoro i tak będę przyjęty… Robotnicy ostatniej godziny byli przez cały dzień na placu – nie jest tak, że nie chcieli pracować. Poza tym wspolnota Kościoła (symboliczna winnica) zyskuje, bo każdy z robotników wnosi do niej swoją “zapłatę”.

Pixabay.com

Obumierać (ἀποθνήσκω apothnēskō)

O tak, mówię wam, jeśli ziarno pszenicy, gdy spadnie na ziemię, nie obumrze, samo pozostanie; a jeśli obumrze, wyda obfity plon. J 12,24

ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει.

Amen, amen dico vobis, nisi granum frumenti cadens in terram, mortuum fuerit; ipsum solum manet. si autem mortuum fuerit, multum fructum affert.

Obumieranie ziarna to alegoria tego że Bóg jest ważniejszy niż własne życie.

pixabay.com

Piesek (κυνάριον kynarion)

On odpowiadając rzekł: „To nieładnie wziąć chleb przeznaczony dla dzieci i rzucić pieskom.” Mt 15, 26

ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν, Οὐκ ἔστιν καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις.

Qui respondens ait: Non est bonum sumere panem filiorum, et mittere canibus.

Piesek! Szczeniaczek – słodziak. W kulturze semickiej pies jest na zewnątrz, a w helleńskiej, z której kobieta pochodzi, wewnątrz domu, blisko stołu. Kobieta uznaje pierwszeństwo Izraela w planie zbawienia i nie przestaje oczekiwać go dla siebie, jako daru. Okruszyny ze stołu panów przypominają kłosy, które zbierała Rut Moabitka na polu Booza (por. Rt 2,2n). Okruszyny chleba przewijają się od czternastego rozdziału i powrócą za chwilę znowu, w drugim jego rozmnożeniu. Jezusowi ciężko jest polemizować, kiedy widzi niezachwianą wiarę.

Ponownie “piesek” – zęby oddają charakter…

Perła (μαργαρίτης margaritēs)

Królestwo niebieskie podobne jest również do kupca, poszukiwacza pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko co miał, i kupił ją. Mt 13, 45n

Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ ἐμπόρῳ ζητοῦντι καλοὺς μαργαρίτας· εὑρὼν δὲ ἕνα πολύτιμον μαργαρίτην ἀπελθὼν πέπρακεν πάντα ὅσα εἶχεν καὶ ἠγόρασεν αὐτόν.

Iterum simile est regnum cælorum homini negotiatori, quærenti bonas margaritas. Inventa autem una pretiosa margarita, abiit, et vendidit omnia quæ habuit, et emit eam.

Dwa wersety i wszystko jasne! Królestwo to Poszukiwacz pereł, ja – perła. Chrystus – Autobasileia (“On jest Królestwem”) znalazł mnie i wyzbył się wszystkiego, żeby mnie zdobyć.

pixabay.com

Siejący (σπείρων speirōn)

I wiele im mówił w przypowieściach. Powiedział: „Oto siejący wyszedł siać. Mt 13, 3

καὶ ἐλάλησεν αὐτοῖς πολλὰ ἐν παραβολαῖς λέγων, Ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπείρειν.

et locutus est eis multa in parabolis, dicens: Ecce exiit qui seminat, seminare.

Czasami w interpretacji mówi się, że jest to przypowieść o ziemi, czyli jak przyjmowane jest ziarno. Nie zmienia to faktu, że Siejący jest najważniejszy i bez Jego działania nie byłoby tej przypowieści. On jest jednocześnie Tym, który daje wzrost. Niedobrze, jeśli marnuję zasiane słowo – ziarno.

pixabay.com