Kobieta (γυνή)

4.08.2021 r., Mt 15, 21-28

τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις· γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.

Wtedy Jezus jej odpowiedział: «O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz!» Od tej chwili jej córka była zdrowa. Mt 15, 28

Dziwne to bardzo, że osoba spoza granic Judei, kananejka (czyli poganka) nazywa Jezusa „Panem” i „Synem Dawida” – tytułami Boskim i mesjańskim. Kolejna dziwna sytuacja, bo jej córka doznaje dręczenia demonicznego. Dlaczego tak jest, skoro kobieta wyznaje wiarę w Chrystusa? I tu ukryty jest klucz do odpowiedzi, bo tak naprawdę chodzi o uzdrowienie nie córki, ale matki (w. 25). Prawdopodobnie to był moment, kiedy kobieta doznała uzdrowienia do życia wiarą.

Perła (μαργαρίτης)

28.07.2021 r., Mt 13, 44-46

Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ ἐμπόρῳ ζητοῦντι καλοὺς μαργαρίτας

Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca poszukującego pięknych pereł. Mt 13, 45

Przy okazji tej przypowieści pojawia się pewne nieporozumienie. Zwykle większość zapytana, kim jest poszukiwacz pereł, odpowiada, że to człowiek poszukujący Królestwa. I dalej, że człowiek ma sprzedać wszystko, co posiada i zdobyć Królestwo – perłę. Trochę to przypomina czytanie zadanego tekstu przez dzieci w szkole bez większego zrozumienia albo powtórkę angielskiego Adama Miauczyńskiego z Sylwusiem z „Dnia świra”.

Jakie zaskoczenie maluje się na twarzy, kiedy ktoś usłyszy, że jest perłą, a Bóg jest tym, który poszukuje pereł. On poświęca wszystko, co ma, żeby tylko zdobyć Ciebie.

Jezioro/morze (θάλασσα)

21. 07.2021 r., Mt 13, 1-9

εν δε τη ημερα εκεινη εξελθων ο ιησους απο της οικιας εκαθητο παρα την θαλασσαν.

Owego dnia wyszedł Jezus z domu i usiadł nad morzem. Mt 13, 1

Jezioro Galilejskie stało się świadkiem wielu nauk i cudów Jezusa. M. in. to po nim chodził Chrystus i Piotr (wg PŚ człowiek nie może chodzić po wodzie!), na nim dokonał się cudowny połów, to ono zostało uciszone. Słowa, które wypowie Jezus w mowie w przypowieściach mają taką samą moc, co te, których używa do uczynienia cudu. Przypowieści to nie opowiastki poprawiające mi nastrój albo historyjki, że wszystko się może zdarzyć, ale to opowieść o mocy zmieniającej życie.

Chcieć (βούλομαι)

14.07.2021 r., Mt 11,25-27

Πάντα µοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός µου, καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱὸν εἰ µὴ ὁ πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ µὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν ßούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι.

Wszystko zostało przekazane mi przez Ojca mojego, i nikt nie poznał Syna jeśli nie Ojciec, ani Ojca ktoś poznaje, jeśli nie Syn i ten, komu Syn zechce objawić.

Więcej o Bogu się nie wie niż wie. Wszystkie cechy Boga odkrywane na drodze logicznych obserwacji i wnioskowania zatrzymują się na tym, jaki Bóg jest. Poznać to kim Bóg jest z ludzkiego poziomu istnienia jest niemożliwością. Ta przeszkoda znika, kiedy to Bóg sam chce się objawić. Kto daje posłuch nauce Syna, ten potwierdza, że chce nawiązać relację z Ojcem. Wtedy dla Syna nie ma żadnego problemu, żeby objawić Ojca.

Imię (ὄνομα)

7.07.2021 r., Mt 10, 1-7

Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόµατά ἐστιν ταῦτα· πρῶτος Σίµων ὁ λεγόµενος Πέτρος καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, καὶ Ἰάκωßος ὁ τοῦ Ζεßεδαίου καὶ Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ,

A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, zwany Piotrem, i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan. Mt 10, 2

Imię jest synonimem samej osoby, zawarta jest w nim tajemnica powołania. Napawa ufnością fakt, że Bóg zna moje imię/mnie (por. Iz 43, 1). Pamięta o mnie (por. Iz 49, 16).

Być posiadanym przez demona (δαιμονίζομαι)

30.06.2021 r., Mt 8, 28-34

Καὶ ἐλθόντος αὐτοῦ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης.

Gdy Jezus przybył na drugi brzeg do kraju Gadareńczyków, wyszli Mu naprzeciw z grobowców dwaj posiadani przez demona, tak bardzo niebezpieczni, że nikt nie mógł przejść tamtą drogą. Mt 8, 28

Kiedy w PŚ czytamy fragmenty o opętaniach, uderza fakt, że opętani są posiadani przez demona jak tutaj albo znajdują się „w duchu nieczystym” (por. Mk 1, 23 en pneumathi akatharto). Człowiek, wybierając grzech, oddaje się w posiadanie demonowi, który go pożera (por. 1 P 5, 8). Demon odbiera wolność. Jezus jest tym, który tę wolność przywraca. Będąc w Nim, mogę wszystko (por. J 15, 5; Flp 4, 13).

Pseudoprorok (ψευδοπροφήτης)

23.06.2021 r., Mt 7, 15-20

Προσέχετε ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασιν προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες.

Strzeżcie się pseudoproroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Mt 7, 15

W sumie nie wiadomo czy Jezus mówi o pseudoprorokach wewnątrz wspólnoty, czy o ludziach z zewnątrz, chcących dostać się do środka i zniszczyć wspólnotę. Pewnie chodzi o tych, którzy wyznają wiarę w Pana, ba, nawet dokonują w Jego Imię cudów (w. 22). Według tego, co mówi Chrystus, pseudoprorok może i głosi słowo, może i dokonuje cudów i znaków, ale co z tego, jeśli nie pełni woli Ojca? Słowo w nim nie zaowocowało.

Izdebka (ταμεῖον)

16.06.2021 r., Mt 6, 1-6. 16-18

σὺ δὲ ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸ ταµεῖόν σου καὶ κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ· καὶ ὁ πατήρ σου ὁ ßλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι.

Ty zaś gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Mt 6, 6

To słowo przypomina, że moje działania mają cel. Nawet obiektywnie dobry czyn takim nie będzie, jeśli cel jego spełnienia nie jest dobry. Nie chodzi też o to, że nie mogę publicznie zrobić znaku krzyża, albo pójść na tygodniu do kościoła – bo inni mnie zobaczą. Chodzi zawsze o to, jakie jest serce. To, co w nim jest ukryte widzi Ojciec.

Zniszczyć, obalić (καταλύω)

9.06.2021 r., Mt 5,17-19

Μὴ νοµίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόµον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι.

Nie sądźcie, że przyszedłem zniszczyć Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem zniszczyć, ale wypełnić. Mt 5, 17

Prawo i Prorocy to całe objawienie. Szczytem jest Jezus. Św. Mateusz lubi często pisać: „tak miało się wypełnić się słowo proroka/Pisma…” Bóg nie jest niszczycielem własnych dzieł, stwarza coś po to, aby było. Prawo i Prorocy osiągają kres w Chrystusie i zbawienie dokonuje się w relacji z Nim.

Moc cudotwórcza (δύναμις)

2.06.2021 r., Mk 12, 18-27

ἔφη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· οὐ διὰ τοῦτο πλανᾶσθε μὴ εἰδότες τὰς γραφὰς μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ θεοῦ;

Jezus im rzekł: „Czyż nie dlatego jesteście w błędzie, że nie rozumiecie Pisma ani mocy Bożej? Mk 12, 24

Wszystkie dialogi, które Jezus prowadził z przywódcami ludu od momentu uroczystego wjazdu do Jerozolimy aż do tej pory można skomentować psalmem sto osiemnastym (który zresztą jest na ustach tłumu witającego Chrystusa). On działa i mówi z autorytetem kamienia węgielnego (Mk 11, 28). On jest Życiem i daje życie.