Modlić się (προσεύχομαι)

28.10.2020 r., Łk 6, 12-19

 Ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡµέραις ταύταις ἐξελθεῖν αὐτὸν εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι, καὶ ἦν διανυκτερεύων ἐν τῇ προσευχῇ τοῦ θεοῦ.

W tym czasie Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc spędził na modlitwie do Boga. Łk 6,12

Św. Łukasz często w swojej Ewangelii pokazuje momenty, w których Jezus się modli – na górze, w miejscach odosobnionych (por. Łk 3,21; 4,42; 5,16; 9,18.28; 11,1; 22,40.44). Całonocna modlitwa Pana poprzedza wybranie Dwunastu i było to tak ważne wydarzenie, że wspomina je Piotr u setnika Korneliusza (por. Dz 10,41). To, że On się za mnie modli do Taty jest koniecznym momentem w mojej historii zbawienia.

Ekonom (οἰκονόμος)

21.10.2020 r., Łk 12, 39-48

καὶ εἶπεν ὁ κύριος, Τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς οἰκονόµος ὁ φρόνιµος, ὃν καταστήσει ὁ κύριος ἐπὶ τῆς θεραπείας αὐτοῦ τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ [τὸ] σιτοµέτριον;

„I mówił Pan: Kim jest wierny i roztropny ekonom, którego ustanowił Pan nad służbą swoją by dać w odpowiednim momencie [odpowiednie] racje?” Łk 12, 42

Oikonomos w starożytności oznaczał zarządcę, włodarza, który reprezentował swojego pana i był przez niego darzony pełnym zaufaniem. Kiedy dokonywał jakiejś transakcji posługiwał się majątkiem pana jak swoim własnym. Innymi jego obowiązkami było zadbać o służbę i finanse pańskiego domu. Dowiadujemy się też z kolejnego wersetu, że zarządca jest niewolnikiem (doulos) i jako taki we wszelkich swoich poczynaniach dostosowuje się do woli pana.

Żeby wypełnić swoją posługę, Pan udziela mi całego swojego majątku. Daje mi charyzmaty i dary, które umożliwiają wypełnienie misji.

Warzywo (λάχανον)

14.10.2020 r., Łk 11, 42-46

ἀλλὰ οὐαὶ ὑµῖν τοῖς Φαρισαίοις, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσµον καὶ τὸ πήγανον καὶ πᾶν λάχανον, καὶ παρέρχεσθε τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ θεοῦ· ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα µὴ παρεῖναι.

Ale biada wam, faryzeuszom, bo dajecie dziesięcinę z mięty i ruty, i ze wszystkich warzyw, a pomijacie sprawiedliwość i miłość Bożą. Tymczasem to należało czynić, i tamtego nie pomijać. Łk 11, 42

To składanie ofiary z warzyw przypomina ofiarę składaną przez Kaina (por. Rdz 4, 3nn). Tam tak samo jak tu chodzi o postawę serca, a nie o rodzaj albo ilość składanej ofiary. Bo czy to są dwie połówki grosza (por. Mk 12, 42), czy tysiąc ofiar całopalnych (por. 1 Krl 3, 4), Bóg się tym nie wzbogaci i z tego nie skorzysta. Chodzi zawsze o ciebie, o to czy potrafisz oddać Mu siebie.

ὁ κύριος µετὰ σοῦ (יְהוָה)

7.10.2020 r., Łk 1, 26-38

καὶ εἰσελθὼν πρὸς αὐτὴν εἶπεν, Χαῖρε, κεχαριτωµένη, ὁ κύριος µετὰ σοῦ.

Anioł przyszedł do Niej i powiedział: „Raduj się, przemieniona przez łaskę, Pan z Tobą. Łk 1, 28

Całe wyrażenie „ho Kyrios meta sou (Pan z Tobą)” jest ni mniej ni więcej jak zawoalowanym Imieniem Boga (JHWH). Bo w tym zwrocie zawarta jest cała Boska natura – Jestem, Który Jestem tutaj, z tobą.

Nie ma takiej drugiej osoby, która byłaby z tobą przez cały czas, darzyła cię wciąż życzliwością, dokładnie wiedziała, co u ciebie (w sercu oczywiście) i nazywała swoim Imieniem – Wierny/Wierna.

Pogrzebać (θάπτω)

30.09.2020 r., Łk 9, 57-62

Εἶπεν δὲ πρὸς ἕτερον, Ἀκολούθει µοι. ὁ δὲ εἶπεν, [Κύριε,] ἐπίτρεψόν µοι ἀπελθόντι πρῶτον θάψαι τὸν πατέρα µου.

Powiedział innemu: „Towarzysz mi!”. Ten powiedział: „[Panie,] pozwól mi odejść najpierw pogrzebać mojego ojca”. Łk 9, 59

Dzisiaj Jezus ofiarowuje trzy dary: wolność od samego siebie (w. 58), wolność od przywiązania do dóbr materialnych (w. 59) i wolność w relacjach z bliskimi (w. 61n). Pierwszy dar to zapewnienie, że choć na tym świecie nie zawsze mam swoje miejsce, to zawsze mam Jego. Drugi dar to uwolnienie od lęku o pieniądze (po śmierci ojca dostaje się spadek) i zastąpienie go otwarciem na przyszłość, na życie. Trzeci dar to nadanie właściwego kierunku i sił potrzebnych do jego utrzymania.

Coffin dance: https://www.youtube.com/watch?v=j9V78UbdzWI

Władza/moc (ἐξουσία)

23.09.2020 r., Łk 9, 1-6

Συγκαλεσάµενος δὲ τοὺς δώδεκα ἔδωκεν αὐτοῖς δύναµιν καὶ ἐξουσίαν ἐπὶ πάντα τὰ δαιµόνια καὶ νόσους θεραπεύειν,

Zwoławszy w jedno tych Dwunastu dał im moc i władzę nad wszystkimi demonami i by leczyli choroby. Łk 9, 1

Kiedyś ten termin pojawił się na blogu ( https://jednoslowo.com/2019/12/25/moc-prawo-do-eksousia/). Jest w nim ukryta niesamowita siła pochodząca jedynie od Boga, bo słowo exousia jest złożone z dwóch: ex czyli „z” i ousia czyli „istota”. Chrystus udziela Swojej Istoty uczniom, bez Niego nic nie mogą zrobić. Działać z Jego Istoty jest zaproszeniem dla ucznia, by żył jak sam Nauczyciel. I jak to się mówi w Szkole Nowej Ewangelizacji: Bóg nie powołuje doskonałych, ale powołanych udoskonala.

To pokolenie (ταύτῃ γενεά)

16.09.2020 r., Łk 7, 31-35

Τίνι οὖν ὁµοιώσω τοὺς ἀνθρώπους τῆς γενεᾶς ταύτης, καὶ τίνι εἰσὶν ὅµοιοι;

Z kim mam porównać ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni? Łk 7,31

To pokolenie w PŚ ma zdecydowanie negatywny wydźwięk (por. Rdz 7,1; Pwt 1,35; Ps 12,8; wyjątek Ps 24, 6). Jezus stosuje to wyrażenie i odnosi je do ludzi nieposłusznych Jego słowu, do tych, którzy nie chcą pełnić woli Bożej. Grzech tego pokolenia polega na tym, że nie rozpoznaje znaków swojego nawiedzenia. Bóg przychodzi we wszelki możliwy i zrozumiały dla człowieka sposób, w Boży sposób. Pytanie czy chcę Go znaleźć?

Płakać (κλαίω)

9.09.2020 r., Łk 6, 20-26

µακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. µακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε.

Błogosławieni, głodujący teraz, albowiem zostaniecie nasyceni. Błogosławieni, płaczący teraz, albowiem śmiać się będziecie. Łk 6,21

W ST Bóg nie pozostaje obojętny na łzy swojego ludu (por. 1 Sm 1, 10), ale staje przy nim jako Pocieszyciel (1 Sm 1, 19n). Przesyła za pośrednictwem proroków nowinę nadziei, że otrze wszelką łzę z powodu doświadczonego nieszczęścia (por. Iz 25, 8; 30, 19; Jr 33, 6nn). Jezus zwraca się do tych, którzy teraz (νῦν) płaczą i oświadcza, że Bóg nie zapomni o cierpieniu i doznanej krzywdzie. Radość jakiej doświadcza płaczący bierze się z obietnicy Pana, że radykalnie przemieni jego los. Ci, którzy płaczą, mogą czuć się szczęśliwi, bo Bóg jest ich Obrońcą i Pocieszeniem.

Stanąć nad (ἐφίστημι)

2.09.2020 r., Łk 4, 38-44

καὶ ἐπιστὰς ἐπάνω αὐτῆς ἐπετίµησεν τῷ πυρετῷ, καὶ ἀφῆκεν αὐτήν· παραχρῆµα δὲ ἀναστᾶσα διηκόνει αὐτοῖς.

On, stanąwszy nad nią, rozkazał gorączce, i opuściła ją. Zaraz też wstała uzdrowiona i usługiwała im. Łk 4,39

Ephistemi to słówko wyjątkowe u św. Łukasza i łączy się z osobą Mistrza (epistates – w Ewangelii tylko u Łukasza!; por. Łk 8,24). Oznacza ono „stanąć nad czymś/kimś jako pan”.

Jezus staje nad chorobą jako Pan, jako Ten, który ma nad nią władzę. Kiedy Chrystus uzdrawia, to osoba uzdrowiona zaczyna robić to czego nie mogła w czasie swojej niemocy. Tutaj uzdrowiona zaczyna posługę, której przykład dał Mistrz.

Chwała (δόξα)

26.08.2020 r., J 2, 1-11

Ταύτην ἐποίησεν ἀρχὴν τῶν σηµείων ὁ Ἰησοῦς ἐν Κανὰ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐφανέρωσεν τὴν δόξαν αὐτοῦ, καὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν οἱ µαθηταὶ αὐτοῦ.

Taki uczynił początek znaków Jezus w Kanie Galilejskiej i ukazał chwałę swoją, i uwierzyli w Niego uczniowie Jego. J 2, 11

W ciele Jezusa mieszka i objawia się chwała Jednorodzonego Syna (por. J 1, 14.18). Roztacza swój niegasnący blask w męce tj. godzinie Syna (J 2, 4). Golgota pokazuje każdemu (19, 37) Boskie „Ja Jestem” Jezusa (8, 28). Oto czym jest Jego chwała (17, 22nn). Ta chwała objawia się na adoracji ( 2 Kor 3, 18; 4, 6).