Dlatego też właśnie, dołożywszy całej pilności, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie. (2P 1,5)
Καὶ αὐτὸ τοῦτο δὲ⸃σπουδὴν πᾶσαν παρεισενέγκαντες ἐπιχορηγήσατε ἐν τῇ πίστει ὑμῶν τὴν ἀρετήν, ἐν δὲ τῇ ἀρετῇ τὴν γνῶσιν,
et propter hoc ipsum curam omnem subinferentes ministrate in fide vestra virtutem, in virtute autem scientiam
Nie często słyszymy w Nowym Testamencie o cnocie. Gdy sięgamy po źródłosłowu, to prowadzi nas do czasownika αἴρω airō – “wznosić”, “podnosić”. To wskazuje na ruch ku górze, co w wymiarze duchowym oznacza taki sposób działania, który zwraca nas ku dobru a ostatecznie do źródła wszelkiego dobra – ku Bogu. Cnota więc nas podnosi ze stagnacji, z bierności, z rezygnacji. Szczególną siłą cnót jest to, że nie występują pojedynczo.. Św. Piotr wyszedł od wiary a zakończył ten ciąg dołączanych cnót i postaw na miłości. Może dlatego Katechizm Kościoła Katolickiego poucza nas, że miłość jest formą wszelkich cnót. Ona nadaje kształt naszemu poznaniu, wytrwałości, pobożności.