Powiedziała zaś Maryja: “Oto służka Pana. Oby mi się stało według słowa twego”. I odszedł od Niej Anioł. (Łk 1,38)
εἶπεν δὲ Μαριάμ· ἰδοὺ ἡ δούλη κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου. καὶ ἀπῆλθεν ἀπʼ αὐτῆς ὁ ἄγγελος.
dixit autem Maria ecce ancilla Domini fiat mihi secundum verbum tuum et discessit ab illa angelus.
Owocem wytrwałego słuchania Słowa Bożego jest wrażliwość na intonację zapisanych zdań. Ktoś, kto długo przebywa z Biblią, odkrywa melodię wypowiedzi, zgłębia wewnętrzny stan postaci. Osłuchuje się z głosem Dobrego Pasterza. Rozpoznaje Go w gąszczu różnych dźwięków, opinii, wypowiedzi.
Dziś słucham odpowiedzi Maryi, słucham Jej głosu, Jej serca wypełnionego łaską wiary. “Oby mi się stało…” – nie ma tu wymuszonej zgody, lecz pełne entuzjazmu ponaglenie. Wskazuje na to choćby sam tryb czasownika, zwany optativus desiderii (wolitywny), jakiego użył św. Łukasz. Odnosi się do sfery wolitywnej. Jest w tym zwrocie pragnienie wyrastające z serca, z zaangażowania. Nie jest bierną zgodą na nieodwołalną konieczność, lecz wyrażeniem życzenia, aby się stało to, co dla Boga jest możliwe.
Jakie są moje intonacje w odpowiedziach na usłyszane Słowo Boże?
