Mówię zaś wam, przyjaciołom Moim, abyście nie bali zabijających ciało i po tym nie mających coś więcej uczynić. (Łk 12,4)
Λέγω δὲ ὑμῖν τοῖς φίλοις μου, μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεινόντων τὸ σῶμα καὶ μετὰ ταῦτα μὴ ἐχόντων περισσότερόν τι ποιῆσαι.
Dico autem vobis amicis meis: Ne terreamini ab his, qui occidunt corpus, et post hæc non habent amplius quid faciant.
Jezus, otoczony wielkim, tłoczącym się na siebie, tłumem, kieruje uwagę i spojrzenie na swoich uczniów. Nie płynie na fali tłumu, lecz zajmuje się najbliższymi. W dalszym ciągu formuje ich serca do odwagi życia przejrzystego, wolnego od aktorstwa na użytek wygody i dostosowania do wiejących wiatrów, opinii, oczekiwań. Dlatego nazywa ich przyjaciółmi. To znaczy, że ich nie zostawi w chwili, gdy będą zabijani, w niebezpieczeństwie fizycznej śmierci. Powierza im Swoje tajemnice na ucho i w ukryciu, które ich umocnią i przemienią tak, że będą je głosić odważnie, bez lęku przed ludźmi, a w bojaźni przed Bogiem.
