Był pewien człowiek z Sorea, z pokolenia Dana o imieniu Manoach. A jego żona była niepłodna i nie rodziła. (Sdz 13,2)
וַיְהִי אִישׁ אֶחָד מִצָּרְעָה מִמִּשְׁפַּחַת הַדָּנִי וּשְׁמוֹ מָנוֹחַ וְאִשְׁתּוֹ עֲקָרָה וְלֹא יָלָֽדָה׃
Erat autem vir quidam de Saraa et de stirpe Dan nomine Manue habens uxorem sterilem. uxorem sterilem.
Pierwsze zdanie dzisiejszego czytania opisuje mężczyznę o imieniu Manoach, który pochodził z pokolenia Dana i mieszkał w Sorea. Miał żonę, o której niewiele wiemy, nie znamy nawet jej imienia, a jedynie fakt, że była niepłodna.
W starożytnym Izraelu niepłodność uważana była za brak Bożego błogosławieństwa, a dla samej kobiety była przyczyną jej ogromnego cierpienia, któremu nikt nie był w stanie zaradzić. Wskazuje na to już samo znaczenie przymiotnika עֲקָרָה (niepłodna). Pochodzi on od czasownika oznaczającego „wyrwać z korzeniami”, „wykorzenić”, „okaleczyć”, „uczynić bezużytecznym”, co wskazuje na bezpowrotną utratę czegoś ważnego… Bo to przecież korzenie pozwalają drzewu żyć i rozwijać się…
Historia biblijna kilkakrotnie ukazuje kobiety cierpiące na bezpłodność, można tu wymienić: Sarę, Rebekę, Rachelę, Annę i dzisiejszą bohaterkę – żonę Manoacha. Jest jednak jedna ważna rzecz, która przykuwa uwagę – w KAŻDEJ z tych historii Bóg odpowiada na prośbę i daje upragnione potomstwo. Co więcej, stają się one matkami patriarchów, czy też innych ważnych postaci: Izaaka, Jakuba, Józefa, Samuela, Samsona.
W Bożej logice nie ma zatem nigdy takiego cierpienia czy słabości, w którym nie mogłaby objawić się Jego wszechmoc, wierność i miłość. On w swoim miłosierdziu może sprawić, że „niepłodna rodzi siedmioro” (1 Sm 2,5) i „mieszka w domu jako matka synów” (Ps 112,9). Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych (Łk 1,37) i to, co czasem może być naszym największym przekleństwem i hańbą, Pan potrafi uczynić błogosławieństwem dla nas i dla innych.
