Na wieki (לְעוֹלָם le῾ôlām)

Na wieki (לְעוֹלָם l^e῾ôlām), w języku hebrajskim jest to rzeczownik oznaczający „przeszłość, dawne czasy, pradzieje, trwanie, długi czas, wieczność i na zawsze”. Najczęstszym tłumaczeniem tego słowa jest „odległy lub najbardziej odległy czas”, to znaczy czas niepojęcie odległy, czyli „zawsze”.  Rzeczownik ῾ôlām w naszym przypadku poprzedza przyimek l^e, który znaczy „do, w kierunku, w stronę”, stąd znaczy „na zawsze”, natomiast z przyimkiem min oznaczałby „od zawsze”. Rzeczownik עוֹלָם (῾ôlām) może oznaczać „zawsze” w przyszłości i w przeszłości, czyli „wiecznie”. Często do słowa עוֹלָם (῾ôlām) zostają dołączone inne wyrażenia, co powoduje ich intensyfikację i wzmocnienie, jak na przykład „bo łaska Jego trwa na wieki” (כִּי לְעוֹלָם חַסְדּוֹ kî le῾ôlām ḥasdô).

Formułę tę spotykamy w dzisiejszym psalmie responsoryjnym (Ps 118), w którym autor zachęca wyznawców Pana do głoszenia, że „Jego łaska trwa na wieki!”, a powodem tego są wielkie dzieła Boga, jakich dokonał i moc, jaką okazał, czyniąc „odrzucony kamień, kamieniem węgielnym”, czyli podstawą całej budowli. Ponieważ „prawica Pańska” jest wysoko wzniesiona, co oznacza siłę i moc działającego Boga, dlatego możemy radować się i cieszyć dniem, który On uczynił.

Ewangelia dzisiejsza (J 20,19-31) ukazuje Pana Jezusa, który po swoim zmartwychwstaniu spotyka się w Wieczerniku ze swoimi uczniami, niosąc im „szalom” – pokój, jaki tylko Zmartwychwstały Pan może nam podarować i dar Ducha Świętego. Odpowiedzią pełną miłości jest wyznanie św. Tomasza Apostoła „Pan mój i Bóg mój”, wobec Jezusa, który pozwala mu dotknąć swoich ran, będących znakiem rozpoznania Ukrzyżowanego w Zmartwychwstałym Panu. Wyznanie Tomasza jest emanacją wielkiej radości i doświadczenia, że „łaska Pana trwa na wieki” (kî le῾ôlām ḥasdô).