Wodę będziesz pił z potoku, krukom zaś kazałem, żeby cię tam żywiły. (1Krl 17,4)
וְהָיָ֖ה מֵהַנַּ֣חַל תִּשְׁתֶּ֑ה וְאֶת־הָעֹרְבִ֣ים צִוִּ֔יתִי לְכַלְכֶּלְךָ֖ שָֽׁם׃
et ibi de torrente bibes; corvisque praecepi, ut pascant te ibi.
καὶ ἔσται ἐκ τοῦ χειμάρρου πίεσαι ὕδωρ, καὶ τοῖς κόραξιν ἐντελοῦμαι διατρέφειν σε ἐκεῖ.
Kruki w Biblii pojawią się pierwszy raz w związku z opowieścią o potopie. Jednym z ptaków, którego wypuszcza Noe, chcąc się przekonać, że woda opada, był kruk. W Prawie ten ptak był uznawany za gatunek nieczysty, ze względu na to, że karmił się padliną, podobnie jak sęp. Jednak takim ptakiem posłużył się Bóg, by zatroszczyć się o pierwsze potrzeby Eliasza.
Legenda głosi, że ptaki te potrafią zostawiać swoje pisklęta w gniazdach a wtedy Bóg “daje pokarm bydłu, pisklętom kruka to, o co wołają” (Ps 147,9). W przekazie mitologicznym podawano, że kruki w Raju były białe. Po grzechu Adama zmieniły się w czarne i stały się symbolem odkładania na jutro, gdyż ich pojedyncze zawołania brzmią jak łacińskie “cras, cras”, czyli “jutro, jutro”.
