Tak więc ani sadzący się nie liczy, ani podlewający, tylko dający wzrost: Bóg. (1Kor 3,7)
ὥστε οὔτε ὁ φυτεύων ἐστίν τι οὔτε ὁ ποτίζων ἀλλ᾽ ὁ αὐξάνων θεός.
itaque neque qui plantat est aliquid neque qui rigat sed qui incrementum dat Deus.
To prawda, że siejący i podlewający się nie liczą, bo może to robić kto inny (przecież nie ma ludzi niezastąpionych). Poza tym jeden i drugi czerpią od Tego, który daje wzrost, również św. Paweł jest tu podobny do Abla (którego imię znaczy “nic”), do Dawida (który sam nazywał się zdechłym psem, jedną pchłą 1Sm 24, 15). Czy to Paweł, czy Abel, czy Dawid, z Bogiem dającym wzrost, “coś” znaczą.
