A On rzekł do mnie: «Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego stają się zdrowe (Ez 47,8).
וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י הַמַּ֤יִם הָאֵ֙לֶּה֙ יוֹצְאִ֗ים אֶל־הַגְּלִילָה֙ הַקַּדְמוֹנָ֔ה וְיָרְד֖וּ עַל־הָֽעֲרָבָ֑ה
וּבָ֣אוּ הַיָּ֔מָּה אֶל־הַיָּ֥מָּה הַמּֽוּצָאִ֖ים(וְנִרְפְּאוּ) [וְנִרְפּ֥וּ] הַמָּֽיִם׃
Καὶ εἶπεν πρός με τὸ ὕδωρ τοῦτο τὸ ἐκπορευόμενον εἰς τὴν Γαλιλαίαν τὴν πρὸς ἀνατολὰς καὶ κατέβαινεν ἐπὶ τὴν Ἀραβίαν καὶ ἤρχετο ἕως ἐπὶ τὴν θάλασσαν ἐπὶ τὸ ὕδωρ τῆς διεκβολῆς καὶ ὑγιάσει τὰ ὕδατα.
Et ait ad me aquae istae quae egrediuntur ad tumulos sabuli orientalis et descendunt ad plana deserti intrabunt mare et exibunt et sanabuntur aquae.
W Biblii hebrajskiej (Starym Testamencie) słowo קַדְמוֹן (qadmôn) występuje wyłącznie w tym miejscu Księgi Ezechiela jako przymiotnik oznaczający „wschodni” lub „wschód” i opisuje kierunek przepływu cudownej, życiodajnej rzeki świątynnej, płynącej w kierunku Doliny Jordanu (Arabah) i uchodzącej do Morza Martwego. Termin ten pochodzi od słowa קֶדֶם (qedem), które oznacza „przód”, „wschód” lub „dawne czasy”. Chociaż w biblijnym hebrajskim oznaczało ono wyłącznie „wschodni”, w średniowiecznym i współczesnym hebrajskim jego znaczenie uległo zmianie i zaczęło oznaczać „starożytny”, „pierwotny” lub „pierwotny”. Proroctwo Ezechiela jest ikoniczne: świętość wód wypływających z przybytku świątyni uzdrawia wszystko, co z ludzkiego punktu widzenia było martwe: „Dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione”. Słone wody Morza Martwego stają się zdrowe, ryby wypełniają jego toń, a nad brzegami rosną drzewa, których liście nie więdną i które co miesiąc wydają owoce, „ponieważ woda dla nich przychodzi z przybytku”. Apokalipsa Jana podejmuje ten motyw w zakończeniu, gdzie wody życia wypływające z tronu Boga i Baranka (Ap 22,1-2) symbolizują pełnię życia, obecność Boga oraz duchowe odrodzenie dzięki ofierze Chrystusa.
