Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem. (Łk 2,36)
καὶ ἦν Ἅννα προφῆτις, θυγάτηρ Φανουήλ, ἐκ φυλῆς Ἀσήρ· αὕτη προβεβηκυῖα ἐν ἡμέραις πολλαῖς, ζήσασα μετὰ ἀνδρὸς ἔτη ἑπτὰ ἀπὸ τῆς παρθενίας αὐτῆς.
et erat Anna prophetissa filia Phanuhel de tribu Aser haec processerat in diebus multis et vixerat cum viro suo annis septem a virginitate sua.
Jak wierzyli Żydzi w czasach Jezusa – imię oznacza osobę, jej tożsamość, powołanie. Kiedy nadaje się czemuś, bądź komuś, imię (nazwę), to ta osoba/przedmiot “zaczynają istnieć” (tak jak człowiek ponazywał wszystko w raju; generalnie, jak podaje słownik teologii biblijnej, istnieje to, co ma nazwę). “Anna” (bądź “Hanna”, bo to przecież to samo imię) znaczy okazywać przychylność, być łaskawym. Słownik Stronga podaje, że rdzeń tego imienia (chanan) oznacza dosłownie pochylać się/schylać się w życzliwości do niższego. I z jednej strony może to oznaczać, że to Bóg pochyla się z życzliwością nad Anną, a z drugiej, że to Anna okazuje przychylność/łaskę.
