On zaś powiedział mu: Będziesz miłował Pana, Boga swego w całym sercu twoim i w całej duszy twojej, i w całym umyśle swoim. (Mt 22,37)
ὁ δὲ ἔφη αὐτῷ· ἀγαπήσεις κύριον τὸν θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου·
Ait illi Iesus: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et in tota anima tua, et in tota mente tua.
Przykazanie miłości skłania do zaangażowania wszelkich życiowych sił na rzecz umiłowania Boga i ludzi. Umysł, poznanie, intelekt, rozum są nam dane, abyśmy mądrze kochali. Umysł bez miłości staje się zimny i wyrachowany, a czasem przebiegły i niszczący więzi. Mamy być inteligentni dla miłości. Całość, o której słyszymy, podpowiada, czym jest czystość. Czystość umysłu przejawia się w tym, że jest spójny i zaangażowany w poznanie Boga i drugiego człowieka. Taki umysł przestaje mędrkować, nie pozostaje na poziomie krytyki i przebiegłości. Szuka wszelkich możliwych i dobrych dróg, aby kochać. Jest wtedy bardzo twórczy, gdyż realizuje swój podstawowy cel i swoje potencjalności.
