Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy osiągnęli mądrość serca. (Ps 90,12)
לִמְנֹ֣ות יָ֭מֵינוּ כֵּ֣ן הוֹדַ֑ע וְ֝נָבִ֗א לְבַ֣ב חָכְמָֽה׃
Dinumerare dies nostros sic doce nos, ut inducamus cor ad sapientiam.
Liczyć (מנה mānā), w języku hebrajskim rdzeń ten znaczy także policzyć i od niego pochodzi rzeczownik znaczący część, porcję.
W dzisiejszej liturgii słowo to występuje w Psalmie responsoryjnym (Ps 90,12), w modlitwie błagalnej Psalmisty, żeby Bóg nauczył go liczyć. Tłumaczenie LXX używa w swym przekładzie czasownika ἐξ-αριθμέω (eks-arithmeō), które również znaczy liczyć, i od którego pochodzi grecki rzeczownik liczba.
W polskim tłumaczeniu dzisiejszego fragmentu Ewangelii (Łk 14,25-33) znajduje się również czasownik liczyć, w mądrościowej przypowieści Jezusa o kwestii obliczania wydatków, zanim zacznie się budowę wieży… W greckim oryginale Ewangelii nie znajdziemy jednak powyżej wspomnianego czasownika ἐξ-αριθμέω, ale czasownik ψηφίζω (psēphizō), który znaczy coś więcej niż samo liczenie, bo zawiera też refleksję nad liczeniem – znaczy on kalkulować, obliczać, czy środki, jakie posiadamy, wystarczą na realizację projektu.
Należy zauważyć, że w przypowieści Jezusowej liczenie odnosi się do arytmetyki w sensie ścisłym, ale już sama przypowieść nie mówi o niej, ale o konieczności „wkalkulowania” swojego krzyża w pójściu za Jezusem. Podobnie zresztą Psalmista nie prosi Boga o to, żeby po prostu nauczył go arytmetyki, ale żeby nauczył go liczyć dni, które wcześniej bądź później się skończą, aby osiągnąć „mądrość serca”. Potrzeba prawdziwej mądrości serca, aby umieć oszacować wartość dni, które mijają jak „sen poranny, jak trawa, która rośnie: rankiem zielona i kwitnąca, wieczorem więdnie i usycha”, w stosunku do Boga, dla którego tysiąc lat jest jak „wczorajszy dzień, który minął”. W tym kontekście warto wrócić do pierwszego czytania z Księgi Mądrości (9,13-18) i jeszcze raz je przeczytać, aby odkryć, czy warto całkowicie zawierzyć Bogu swe życie z Jezusem, razem z tym wszystkim, co ono niesie.
