Siewca wyszedł siać swoje ziarno. (Łk 8,5)
Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ.
Exiit qui seminat, seminare semen suum.
Kto skąpo sieje, ten skąpo zbierać będzie. Kto sieje wiatr, ten zbiera burze. Ile posiejesz, tyle zbierzesz. Takie są powiedzenia o sianiu.
Przypowieść o siewcy z Ewangelii, czy też powiedzenia ludowe uczą jednego. Trzeba siać, siać dobre ziarno, rozsiewać je obficie z ryzykiem i nadzieją na hojny plon.
Wczoraj Massimo, który zbliża się już do emerytury, powiedział mi, że nigdy nie miał odwagi założyć rodziny, a tym bardziej mieć dzieci, bo bał się tego, że nie da rady sam sprostać temu wyzwaniu. Ale przyznał, że chyli czoła przed tymi, którzy żenią się, wychodzą za mąż, rodzą dzieci i mają odwagę kontynuować historię ludzkości.
Sianie ziarna wymaga odwagi, ryzyka i nadziei, że powodzenie nie tylko od nas zależy, ale że sam Pan da naszemu ziarnu wzrost, aby wydało plon.
