Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam się przemienił wobec nich. (Mk 9,2)
Καὶ μετὰ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατʼ ἰδίαν μόνους. καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν.
Et post dies sex assumit Iesus Petrum, et Iacobum, et Ioannem: et ducit illos in montem excelsum seorsum solos, et transfiguratus est coram ipsis. (Mc 9,1)
Modlitwa w ciszy, w ustronnym miejscu, przemienia i dodaje nam Bożego piękna. Przemienia nas spotkanie z prorokem, z przykazaniami, czyli ze Słowem Bożym. Dzielenie się przeżyciami takich chwil z przyjaciółmi przemienia także serca najbliższych i utrwala zaistniałe zmiany. Przemienienie na Taborze jest wzorcowym modelem duchowego życia człowieka. Przecież w naszym życiu nie chodzi o skostnienie, czy unicestwienie, ale o przemienienie i dojście do piękna na miarę samego Boga.
