I inne owce mam, które nie są z tej zagrody, i te trzeba Mi poprowadzić i głosu Mego będą słuchać i stanie się jedna owczarnia i jeden owczarz. (J 10,16)
καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης· κἀκεῖνα δεῖ με ἀγαγεῖν καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσιν, καὶ γενήσονται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν.
Et alias oves habeo, quae non sunt ex hoc ovili, et illas oportet me adducere, et vocem meam audient et fient unus grex, unus pastor.
W ważnych momentach, gdy Pan Jezus pragnie wskazać na swoje zaangażowanie w sprawy Ojca, zawsze podkreśla, że kieruje Nim silny, wewnętrzny imperatyw. Nie wynika on z konieczności losu, z braku wyjścia, z uwikłania w układy. Jest to Jego świadoma, pełna wolności decyzja. Konsekwencje niesie do końca, nawet za cenę oddania życia. Tylko miłość Ojca daje Mu taką siłę, by ostatecznie zrealizować pragnienie zjednoczenia i poprowadzenia wszystkich nas do Ojca. Trzeba nam to dobrze rozważyć, by nie utknąć na mieliźnie płytkich “ekumenicznych” dyskusji i “pobożnego” narzekania, że jest ciągle źle.
