Poszedł Dawid i sprowadził z radością Arkę Bożą z domu Obed-Edoma do Miasta Dawidowego. (2 Sm 6,12)
וַיֵּלֶךְ דָּוִד וַיַּעַלָ אֶת־אֲרוֹן הָאֱלֹהִים מִבֵּית עֹבֵד אֱדֹם עִיר דָּוִד בְּשִׂמְחָה
Abiit ergo David et adduxit arcam Dei de domo Obededom in civitatem David cum gaudio.
Dawid czuje radość z obecności Boga. Niosąc Arkę, która była utożsamiana z obecnością samego PANA, tańczy pośród śpiewów i gry na instrumentach (2 Sm 6,14). Cieszy się, że Pan przybywa do niego, do jego miasta.
W Biblii radość nie jest jedynie emocją, uczuciem, które ktoś przeżywa w swoim sercu, ale zawsze znajduje jakiś zewnętrzny wyraz. Ktoś, kto doświadczył Bożej obecności i Jego działania, emanuje radością, chce ją wyrazić wobec innych. Biblijna radość jest więc manifestacją wiary, świadectwem, że Bóg jest blisko i troszczy się o mnie.
Dzisiaj mogę zastanowić się nad moją radością… Co ją wywołuje i jak ją wyrażam? Czy potrafię cieszyć się z OBECNOŚCI – Boga i drugiego człowieka?
