Ale potem zadrżało serce Dawida z powodu spisu Izraela. Rzekł więc do PANA: „Poprzez mój czyn popełniłem ciężki grzech. Uznaję, że postąpiłem bardzo nierozsądnie. PANIE, racz przebaczyć grzech twojemu słudze!” (2Sm 24,10)
וַיַּךְ לֵב־דָּוִד אֹתֹו אַחֲרֵי־כֵן סָפַר אֶת־הָעָם ס וַיֹּאמֶר דָּוִד אֶל־יְהוָה חָטָאתִי מְאֹד אֲשֶׁר עָשִׂיתִי וְעַתָּה יְהוָה הַעֲבֶר־נָא אֶת־עֲוֹן עַבְדְּךָ כִּי נִסְכַּלְתִּי מְאֹד׃
percussit autem cor David eum postquam numeratus est populus et dixit David ad Dominum peccavi valde in hoc facto sed precor Domine ut transferas iniquitatem servi tui quia stulte egi nimis.
Serce Dawida dwukrotnie zadrżało — pierwszy raz, kiedy odcina kawałek płaszcza Saula, drugi raz tutaj. Wtedy nie dokonał mordu, choć ten czyn i tak był dla Saula wielkim upokorzeniem. Tutaj dokonał się wielki grzech, bo król chciał sprawdzić, jak bardzo jest silny (oczywiście bez Boga). Jest to więc chęć wyrwania się spod władzy Bożej.
