Ale nie usłuchali ani nie chcieli słuchać i poszli za zatwardziałością swych przewrotnych serc; obrócili się plecami, a nie twarzą. (Jr 7, 24)
וְוְלֹא שָׁמְעוּ וְלֹא־הִטּוּ אֶת־אָזְנָם וַיֵּלְכוּ בְּמֹעֵצֹות בִּשְׁרִרוּת לִבָּם הָרָע וַיִּהְיוּ לְאָחֹור וְלֹא לְפָנִים׃
καὶ οὐκ ἤκουσάν μου καὶ οὐ προσέσχεν τὸ οὖς αὐτῶν ἀλλ᾽ ἐπορεύθησαν ἐν τοῖς ἐνθυμήμασιν τῆς καρδίας αὐτῶν τῆς κακῆς καὶ ἐγενήθησαν εἰς τὰ ὄπισθεν καὶ οὐκ εἰς τὰ ἔμπροσθεν.
et non audierunt nec inclinaverunt aurem suam sed abierunt in voluntatibus et pravitate cordis sui mali factique sunt retrorsum et non in ante.
Słuchanie to bardzo konkretne działanie. W dzisiejszym tekście ukazane jako naginanie bądź też rozciąganie ucha (הִטּ֣וּ אֶת־אָזְנָ֔ם). Człowiek z twardym sercem nie będzie w stanie przyjąć niczego nowego, zwłaszcza na swój temat. Ucho nagięte do słuchania musi być połączone z otwartym sercem, a to wymaga skupienia i uwagi. Wielki Post aż prosi się o poćwiczenie naszego odbioru Słowa.
