Pan już z łona mej matki powołał mnie, od jej wnętrzności wspomniał moje imię. (Iz 49,1b)
יְהוָה מִבֶּטֶן קְרָאָנִי מִמְּעֵי אִמִּי הִזְכִּיר שְׁמִי׃
Dominus ab utero vocavit me, de ventre matris meae recordatus est nominis mei.
κύριος ἐκ κοιλίας μητρός μου ἐκάλεσεν τὸ ὄνομά μου.
Bóg woła każdego z nas po imieniu (Iz 43,1; Iz 45,3), On najlepiej wie, jak ono brzmi… W tradycji biblijnej IMIĘ to coś więcej niż tylko sposób nazywania drugiego człowieka. Wyraża ono jego istotę, czyli to, co jest w nim najgłębsze. Bóg zna moje imię i wypowiada je z największą czułością…
W dzisiejszym czytaniu prorok Izajasz przypomina, że Pan ma w pamięci moje imię już od momentu poczęcia. Jest to imię najbardziej pierwotne, dotykające głębin tożsamości… Pozostaje ono niezmienne przez całe życie, chociaż może być zamazane poprzez własną historię, różne wydarzenia… Może się tak zdarzyć, że w ciągu życia otrzymujemy wiele „imion”, część z nich nadają nam inni ludzie, a część nadajemy sami sobie… Ale Bóg dziś przypomina mi o najgłębszym imieniu, którego może nie zna nikt, tylko ja i PAN. Jak ono brzmi? W jaki sposób Bóg wypowiada moje imię?
