Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was». (Wj 3,14)
וַיֹּ֤אמֶר אֱלֹהִים֙ אֶל־מֹשֶׁ֔ה אֶֽהְיֶ֖ה אֲשֶׁ֣ר אֶֽהְיֶ֑ה וַיֹּ֗אמֶר כֹּ֤ה תֹאמַר֙ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֶֽהְיֶ֖ה שְׁלָחַ֥נִי אֲלֵיכֶֽם׃
Dixit Deus ad Moysen: “Ego sum qui sum”. Ait: “Sic dices filiis Israel: Qui sum misit me ad vos”.
καὶ εἶπεν ὁ θεὸς πρὸς Μωυσῆν Ἐγώ εἰμι ὁ ὤν· καὶ εἶπεν Οὕτως ἐρεῖς τοῖς υἱοῖς Ισραηλ Ὁ ὢν ἀπέσταλκέν με πρὸς ὑμᾶς.
Być (הָיָה hājāh), czasownik ten w języku hebrajskim znaczy być, istnieć, stawać się, wydarzyć się. Teologiczne użycie tego czasownika nabiera szczególnego znaczenia przy objawieniu imienia Boga w Wj 3,14.
Dzisiejsze pierwsze czytanie pochodzi z Księgi Wyjścia (Wj 3, 1-8.13-15) i zawiera właśnie fragment sceny powołania Mojżesza, podczas którego słyszy on Imię Boga אֶהְיֶה אֲשֶׁר אֶהְיֶה (ʼehjê ʼăšer ʼehjê) – Będę, który będę. Zwykle wyrażenie to tłumaczy się na języki współczesne z użyciem czasu teraźniejszego: Jestem, który jestem. Fakt, że imieniem Boga jest czasownik być, przywodzi na myśl Psalm 23: „Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na swoje imię” i „zła się nie ulęknę, bo Ty JESTEŚ ze mną”.
Hebrajskie słowo [הָיָה hājāh] oznacza być /stać się /wydarzyć się /istnieć. W kontekście biblijnym odnosi się do stanu bytu i przebiegu wydarzeń, podkreślając aktywną obecność i działanie Pana Boga. Słowo to jest użyte w Starym Testamencie w kontekście Imienia Bożego, odnosząc się do wiecznej i samoistnej natury Pana Boga. Greckim odpowiednikiem tego słowa jest εἰμί [eimi].