Juda i jego bracia powiedzieli: «Oto nasi wrogowie zostali starci na proch. Chodźmy oczyścić świątynię i na nowo poświęcić». (1 Mch 4,36)
Εἶπεν δὲ Ιουδας καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ Ἰδοὺ συνετρίβησαν οἱ ἐχθροὶ ἡμῶν, ἀναβῶμεν καθαρίσαι τὰ ἅγια καὶ ἐγκαινίσαι.
Dixit autem Iudas et fratres eius: “Ecce contriti sunt inimici nostri; ascendamus mundare sancta et renovare”.
Poświęcić świątynię, uczynić świętą, czyli taką, która będzie miejscem godnym dla Boga. Machabeusze oczyścili i poświęcili świątynię, przywrócili kult i składanie ofiar Bogu. Zrobili to na nowo, ponieważ ich Miejsce Święte zostało zbezczeszczone. My też święcimy nasze kościoły, stają się one mieszkaniem Boga, miejscem, w którym możemy się z Nim spotykać, ale przecież każdy z nas jest świątynią. Dbajmy o tę „naszą świątynię” by była miejscem, w którym spotykamy się z Bogiem. Każda spowiedź jest dla nas jak oczyszczenie i poświęcenie na nowo świątyni. Niech Bóg zawsze ma w nas swój dom.
ἐγκαινίζω [enkainidzō]
Greckie słowo ἐγκαινίζω [enkainidzō] oznacza odnawiać, poświęcać, inaugurwać coś na nowo i w Biblii (np. Hbr 9,18; 2 Krn 15,8 LXX) odnosi się do odnowienia przymierza, poświęcenia ołtarza lub wprowadzenia czegoś w nowy, święty stan. Słowo to pochodzi od καινός [kainos] – nowy, odnowiony, świeży, z przedrostkiem ἐν- nadającym znaczenie wprowadzać w nowość. Hebrajskim biblijnym odpowiednikiem jest חָנַךְ [chanak] – poświęcić, inaugurwać, oddać na służbę Bogu.