Zaraz potem trzech ludzi, wysłanych do mnie z Cezarei, stanęło przed domem, w którym mieszkaliśmy. (Dz 11,11)
Καὶ ἰδοὺ ἐξαυτῆς τρεῖς ἄνδρες ἐπέστησαν ἐπὶ τὴν οἰκίαν ἐν ᾗ ἦμεν, ἀπεσταλμένοι ἀπὸ Καισαρείας πρός με.
Et ecce confestim tres viri adstiterunt in domo in qua eram missi a Caesarea ad me.
Καισάρεια to Cezarea Nadmorska (Caesarea Maritima), bo o niej jest mowa w Dziejach Apostolskich (w odróżnieniu od Cezarei Filipowej), była ważnym ośrodkiem administracyjnym (stolicą rzymskiej prowincji Palestyny) i portowym, odgrywającym istotną rolę we wczesnej historii Kościoła. Miasto to leżało na wybrzeżu Palestyny, przy głównym szlaku przebiegającym z Tyru i z Damaszku do Egiptu (Via Maris), mniej więcej w połowie drogi między Joppą/Jaffą a Dorą. Podróż Apostoła Piotra z Jaffy (Dz 10,24) mogła trwać nieco ponad jeden dzień. Cezarea, pobudowana przez króla Heroda Wielkiego, była miejscem kilku istotnych wydarzeń opisanych w Nowym Testamencie, takich jak nawrócenie Korneliusza, pierwszego spośród pogan (Dz 10); oraz miejsce zamieszkania ewangelisty Filipa (Dz 21,8). To właśnie tutaj, w amfiteatrze zbudowanym przez jego dziadka, Herod Agryppa został uderzony przez Boga i zmarł (Dz 12,21-23). Stąd Apostoł Paweł popłynął do Tarsu, gdy został zmuszony do opuszczenia Jerozolimy w drodze powrotnej z Damaszku (Dz 9,30), a w tym porcie wylądował po swojej drugiej podróży misyjnej (Dz 18,22). Spędził również trochę czasu w Cezarei po powrocie z trzeciej podróży misyjnej (Dz 21,8. 16), a wkrótce potem został sprowadzony jako więzień z powrotem do tego samego miejsca (Dz 23,23.33), gdzie pozostawał przez jakiś czas przed swoją podróżą „w kajdanach” do Italii (Dz 25,1nn).