Wstąpił Bóg wśród radosnych okrzyków,
Pan przy dźwięku trąby. (Ps 47,6)
עָלָ֣ה אֱ֭לֹהִים בִּתְרוּעָ֑ה יְ֝הוָֹ֗ה בְּקֹ֣ול שׁוֹפָֽר׃
ἀνέβη ὁ θεὸς ἐν ἀλαλαγμῷ, κύριος ἐν φωνῇ σάλπιγγος.
Ascendit Deus in iubilo: et Dominus in voce tubæ.
Wstępować (עלה ʽālāh) czasownik ten oznacza również „wchodzić”, „wzlatywać”, „unosić się”, w koniugacji hifil „wywyższyć”, „wynieść”, „wyciągnąć”. W języku obiegowym עלה (ʽālāh) w koniugacji qal znaczy przede wszystkim „przesunięcie wzwyż”. W konkretnym kontekście עלה (ʽālāh) może przyjmować bardzo różne odcienie znaczeń, ale zawsze rozumiane jako przesunięcie z pozycji niższej do wyższej.
W dzisiejszym Psalmie responsoryjnym (Ps 47) rdzeń ʽlh występuje trzy razy w momentach strategicznych: na początku (w.3) w formie przymiotnika „najwyższy”, w samym centrum (w.6) jako czasownik „wstępować” oraz na zakończenie (w.10) również w formie czasownikowej nifal „być najwyższym”. Cały Psalm wydaje się oscylować wokół ruchu wzwyż, który zawiera symbolikę tryumfalnej teofanii. Będąc ruchem wznoszącym się z ziemi do nieba jest znakiem transcendencji Boga: „Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, Pan wstępuje przy dźwięku trąby”.
Należy pamiętać, że tajemnica paschalna, w pismach janowych i wczesnych hymnach chrześcijańskich, została wyrażona jako „wyniesienie”. Stąd krzyż, w Ewangelii Jana jest chwalebnym wyniesieniem Jezusa, który mówi: „kiedy będę wywyższony na krzyżu przyciągnę wszystkich do siebie”. Przypieczętowaniem Paschy chrześcijańskiej jest wniebowstąpienie Jezusa, to znaczy wejście do chwały Ojca, która rozprzestrzenia się po całej ziemi. .