Tym sposobem Prawo stało się dla nas wychowawcą, [który miał prowadzić] ku Chrystusowi, abyśmy dzięki wierze uzyskali usprawiedliwienie. (Ga 3,24)
ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν·
Itaque lex pædagogus noster fuit in Christo, ut ex fide iustificemur.
Do dzisiaj znam na pamięć definicję usprawiedliwienia (też po łacinie), a to dzięki poprawce egzaminu z teologii:
„Usprawiedliwienie nie jest samym odpuszczeniem grzechów, lecz także uświęceniem i odnowieniem wewnętrznego człowieka przez dobrowolne przyjęcie łaski i darów, wskutek czego człowiek z niesprawiedliwego staje się sprawiedliwym, a z nieprzyjaciela — przyjacielem, aby stał się dziedzicem według nadziei życia wiecznego”.
Z tego najbardziej podoba mi się to, że z nieprzyjaciół stajemy się przyjaciółmi Boga. Często mam okazję towarzyszyć ludziom w tej przemianie.
